در باغ ِ مراد ِ ما ز بیداد ِ تگرگ                       نی نخل به جا ماند، نی شاخ، نه برگ

چون خانه خراب است، چه نالیم ز سیل؟           چون زیست وبال است، چه ترسیم ز مرگ؟!

...

یارب تو کجایی که به ما زر ندهی!                   بی درد خدایی که به ما زر ندهی!

نی نی نه تو غائبی و نه بی رحمی                    بی مایه چو مایی که به ما زر ندهی!

                                                                                            غالب دهلوی

توضیح:

میرزا اسداله خان غالب دهلوی از آخرین شاعران ِ بزرگ ِ پارسی گوی شبه قاره ی هند است و در روزگاری نزدیک به ما می زیسته(مرگ: 15 فوریه سال 1869) او از طلایه دارن ِ شعر و ادب ِ اردو نیز هست. اشعارش از لحاظ ِ سبکی به سبک ِ بازگشت گرایش دارد ولی از ظریف اندیشی های سبک ِ هندی خالی نیست. خود اقبال ِ آن را داشته که در زمان ِ حیات، شاهد ِ چاپ ِ کلیات ِ اشعارش باشد. در همه ی قالب های شعر ِ کلاسیک آثاری از او بر جای مانده است. جدا از قصایدی که در مدح و منقبت پیامبر و ائمه دارد، قصایدی نیز برای حکمرانان هندی و سران ِ بریتانیایی ِ کمپانی ِ هند ِ شرقی دارد که در نوع ِ خود قابل ِ توجه است و ارتباط ِ معنوی ِ بریتانیایی ها با این قصاید ِ پارسی! البته او از زیبارویان ِ دیار ِ یوروپ نیز غافل نبوده است:

گفتم: این ماه پیکران چه کسند؟         گفت: خوبرویان ِ کشور ِ لندن

گفتم: اینان مگر دلی دارند؟               گفت: دارند لیکن از آهن!

برای اطلاع بیشتر از اشعار و احوال ِ او می توانید به " میخانه ی آرزو" مراجعه کنید که نشر مرکز آن را به همت ِ محمد حسن حائری منتشر کرده است.