پس ِ پشت ِ پنجره عادت ِ مرگه 

باغ ِ پاییزی ِ ما مسلخ ِ برگه ( تا روز ِ مبادا، شهیار قنبری )

هفته ی گذشته در حادثه ی تلخ و غم انگیز و البته بسیار عادی ِ سقوط ِ هواپیمای توپولف ( پرواز 7908 کاسپین ) 168 نفر جان ِ خود را از دست دادند! در میان ِ جان باخته گان نام ِ عبدی یمینی ، آهنگساز و تنظیم کننده ی به نام ِ موسیقی ِ پاپ نیز به چشم می خورد. هنرمندی توانا که در سال های اخیر کنج ِ عزلت گزیده بود و در 56 سالگی به شکلی چنین تاسف بار درگذشت و پیکرش ( البته بهتر است بگوییم بقایایی از پیکرش!) در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.

آثار ِ بسیاری از او به جا مانده که از میان ِ آنها می توان به ترانه های زیر اشاره کرد:

از میان ِ تنظیم ها: سهم ِ من، بالای نی، به بچه هامون چی بگیم؟، به تکرار ِ غم ِ نیما (داریوش) دلبر ( ابی ) اکسیژن ( نوش آفرین ) میلاد، هیچکی مثل ِ تو نبود ( معین ) دلریخته، غسل ِ تعمید ( شهیار قنبری ) دریچه ( منصور ) و ....

و از میان ِ ملودی٫تنظیم ها: خانه گی، فرفره های بی باد، دوباره ها، تصویر ِ آخر ( منصور ) و ...

همچنین ملودی و تنظیم ِ تمام ِ ترانه های آلبوم ِ "امان از ..." که با کلام ِ شهیار قنبری و صدای داریوش اجرا شده است. و به جرات از لحاظ ِ موسیقیایی و نزدیکی به نمونه های جهانی ِ موسیقی ِ پاپ، باارزش ترین آلبوم ِ بعد از انقلاب ِ داریوش است و حتی از دیگر خوانندگان ِ ایرانی نیز کمتر آلبومی پیدا می کنید که بتواند در کنار ِ آلبوم ِ امان از قرار بگیرد. درباره ی آثار ِ عبدی بسیار می توان نوشت ولی آنچه به جز آثارش برای ما مانده دریغ و حسرتی همیشه گی ست که احتمالا باید سال ها قبل به آن عادت کرده باشیم!