شفق نامه، به مناسبتِ انتقالِ مجددِ خانه ی ترانه به فرهنگسرای شفق

شفق گفتی، دلم شاف تاف تاتاف توف!                       تمام ِ خاطرات ِ رفته ام اوف!

تو گفتی زیر و رو شد هستی ام،  اِ !                  و کج شد گیربکس ِ مستی ام،  اِ !

بر این محور هماره چرخ بودم                                     برای دشت ِ تشنه اَرخ بودم

دل ِ خلقی در این جا گشته یغما                        دل ای دل دل دل ای دالدان دُل آما

کجای قصه را تو فتح کردی؟                                   دلت را با دلم هم سطح کردی!                

اس ام اس های بی پاسخ کجا Go؟                   به این باکسم چرا  گَلدی؟ چرا Go؟

نگفتی عاشقی هززینه دارد!؟                                   خیالت که دل ِ من بیمه دارد!

دادار دور ِ نگاهت یاد بادا                                                 برادر زاده ات داماد بادا!

چقدر از تو دلم ضایع شد و باز                                    میان ِ انجمن شایع شد و باز

مفاعی لن کروزت می پرایدد                                 شتابین کـــارتم این جا کم آمد!

چپم چاپیده شد چون چار دفعه                             شما دستور دادی: کل ِ صف به:

جهنم! / کاش آدم بود قلبت!                               عمیق و سِفت و محکم بود قلبت!

و می دانستی از عشقت دَدَم وای!                           و حتی عمه ی بنز و هیوندای!                  

تو بودی صندلی درگیر می شد                                و پچ پچ ناگهان تکثیر می شد

یکی فریاد می زد: شوش! رآهن!                                    کمی آرام تر؛ آرام لطفن!

شفق نوستالژیِ ماژورِ ماهاست!                 که می داند چرا رستم هلو خواست؟!

خداوندا به حق و هشت و چارَت                             رسان فرجام ِ ما را به سلامت!

"الف.یا" مرد ِ روزانِ تپرتور!                                     فروزان می نگه دارد به هر زور!  

چراغ ِ خانه را، یارب دمش گرم!                             و تو دوزی ِ ماشینِ گلش! چرم!

و دیگر نام ها از بس زیاد است!                           شتر از آسمان افتاد و نشکست!               

همین باقی بقایِ جمع بادا!                                       هماره پنجشنبه جمع بادا!           

شفق گفتی، دلم شاف تاف تاتاف توف!                      تمام ِ خاطرات ِ رفته ام اوف!

88/8/21

سعید کریمی

توضیحات:

شاف تاف تاتاف توف= معنایش بر نگارنده نیز چندان معلوم نیست!

اَرخ (ترکی) = جوی آب

دالدان دُل (ترکی) = از پشت پر شو!!!!

گَلدی؟ (ترکی) = آمد!

هززینه = هزینه ی خیلی زیاد!

دادار دور = جنجال و شلوغ پلوغ

دَدَم وای! = دَدَم وای!

الف.یا = دکتر افشین یدالهی

تپرتور = نوع ِ خاصی از روزها که اصلا جالب نیست!

ماشینِ گلش (ایهام دارد!) = اشاره به ماشین ِ فولکس ِ گل ِ دکتر

شتر از آسمان افتاد و نشکست! = در برخی منابع "در رفت" ضبط شده است.

مترو که قابل ِ شما رو نداره!

با توجه به این که چهارشنبه شب ِ گذشته٫ دکتر به وضوح اعلام کردند که مترو باید به دولت واگذار بشود و این اتفاق در راستای کوچک تر شدن ِ دولت و حمایت از خصوصی سازی صورت می گیرد٫ بنده لازم دیدم که به نوبه ی خود از این اقدام ِ خاضعانه و خاشعانه ی ایشان حمایت ِ تام تمام کنم و همین جا و بدینوسیله اعلام می کنم که مترو که قابل ِ شما رو نداره دکتر! پیشنهاد می کنم:

سازمان بازرسی کل کشور٫ دیوان عدالت اداری٫ شیش دونگ ِ قوه ی قضاییه٫ شیش دونگ ِ مجلس٫ کل ِ سهام ِ بانک های خصوصی٫ خبرگان رهبری٫ تشخیص مصلحت٫ حق اقتباس سینمایی از آثار ادبی ایران و جهان٫ باشگاه استیل آذین٫ تمام ِ روزنامه های منتقد ِ دولت٫ بقالی ِ سر ِ کوچه ی ما٫ وسایل ِ شخصی ِ مایکل جکسون٫ همه ی سی های خام ِ پاساژ ِ مهستان٫ پرشیای عبداله کبابی٫ دارایی های کریس رونالدو٫ صدای ابی٫ مار بوآی مهران مدیری٫ خشتک ِ میدون آزادی٫ وبلاگ ِ امید صیادی٫ پالتوی داریوش مصطفوی٫ دو بسته کاغذ ِ A4 ِ مرغوب که چند ساله گوشه ی انباری ِ شرکت افتاده٫ سیب زمینی های انباری ِ اکبرآقا میرآقا٫ کمیته ی ملی ِ المپیک٫ بنیاد مستضعفان و جانبازان٫ تاکسیرانی تهران٫ ۵۸۸۸۸ دستگاه اتوبوس و مینی بوس٫ دو سیر تخمه و خلاصه هر چی که می شه به نام زد و نمی شه٫ ولی مال ِ دولت نیست! همه و همه را باید به دولت واگذار کرد تا شاید اوضاع از اینی که هست بدتر نشه یا کمتر بدتر شه!

و کماکان به قول ِ نامجو : 

كوكوی دو شب مانده از آن ِ ما          كپی ِ پدر‌خوانده از آن ِ ما

 كلفتی ِ پرونده از آن ِ ما               ملی‌پوش ِ بازنده از آن ِ ما        شايد كه آينده از آن  ِ ما ...

آدم و حال می آره!

وزیر راه ، رسانه ها را عامل ِ بی اعتمادی ِ مردم در استفاده از ناوگان ِ هوایی و کاهش ِ مسافران ِ هوایی دانست. حمید بهبهانی بدون ِ توجه به این که  مردم نسبت به ایمنی ِ خود نگران هستند و این نگرانی، طبیعی ست، به رسانه ها هشدار داد که روی سوانح ِ هوایی مانور ندهند. وی گفت:"رسانه ها سوانح ِ هوایی ِ اخیر را هم چون بمب مطرح کردند که باعث ِ دودلی و بی اعتمادی ِ مردم در استفاده از ناوگان ِ هوایی شده است."

قبل از هر چیز باید اعتراف کنم عموماً "سفره/روزنامه ای" هستم و امروز هنگام ِ خوردنِ نهار مطلب ِ فوق را از روزنامه ای مربوط به دو ماه پیش خواندم و از بس به نظرم جالب و مهیج آمد که حیفم آمد آن را برای شما نقل نکنم! ولی نقل ِ این سخنان گهربار به تنهایی چه سودی می تواند برای افکار ِ عمومی داشته باشد؟ پس بر آن شدم تا در راستای سخنان ِ آن وزیر ِ محترم راهکارهایی برای رفع ِ نگرانی ِ مردم به سفرهایی هوایی ارائه بدهم. شما هم می توانید گزینه ای که فکر می کنید بهتر است را از طریق ِ کامنت! به اطلاع ِ دیگران برسانید، در پایان به هیچ کدام از پاسخ ها جایزه ای تعلق نخواهد گرفت!

الف ) اساساً رسانه ها در ایران اخبار ِ سقوط ِ هواپیماها را پوشش ندهند و با خیال ِ راحت سانسور بفرمایند! جداً وقتی هواپیمایی سقوط می کند، پخش ِ گسترده ی اخبار ِ تصاویر تنها عده ای از مردم را ناراحت و افسرده می کند، وزارت ِ راه که به این مسائل ِ کوچک و طبیعی، اهمیت نمی دهد پس ناراحت کردن ِ افکار ِ عمومی چه معنی دارد! با سانسور ِ کامل ِ این گونه اخبار مردم دیگر نگران نمی شوند و در نتیجه: پیش به سوی مسافرت ِ هوایی!  

ب) با توجه به این که روزانه در ایران به طور ِ میانگین، 1200 تصادف ِ جاده ای اتفاق می افتد، بهتر است که رسانه ها این تصادفات را بیشتر پوشش بدهند و حتی اقدام به پخش ِ زنده ی بعضی از تصادف ها بکنند تا مردم بدانند که در سفرهای جاده ای هم آنقدر ها ایمنی وجود ندارد! پس: پیش به سوی مسافرت ِ هوایی!

ج) به رسانه ها توصیه می شود تا با خانواده های کشته شدگان در سوانح ِ هوایی مصاحبه کنند و نشان بدهند که چقدر آنها از این اتفاق ناراضی و ناراحت نیستند و حتی عده ای از این که جنازه ی عزیزان شان پیدا نشده خوشحال هستند! پس مردم به این نتیجه می رسند حتی اگر در سقوط ِ هواپیما بمیرند! بازماندگان شان خوشحال خواهند شد! پس: پیش به سوی مسافرت ِ هوایی!

د) هر چند در بدو ِ امر ممکن است ناممکن به نظر برسد ولی با توجه به توانایی ها و استعداد ِ برنامه سازان ِ صدا و سیما، توصیه می شود تا چند مصاحبه ی تلویزیونی با کشته شدگان ِ سوانح ِ هوایی تهیه و پخش بشود تا مردم متوجه شوند، چقدر کشته شدگان ِ طفلی! از مرگ شان ناراحت نیستند و حتی بعضاً خوشحال هم هستند، پس مردم به این نتیجه می رسند که مرگ در سقوط ِ هواپیما چقدر می تواند خوشحال کننده باشد! پس: پیش به سوی مسافرت ِ هوایی!

ه) به تهیه کنندگان ِ سریال های مافوق ِ آبکی و بیضوی/تخیلی ِ صدا و سیما توصیه می شود طوری داخل ِ قصه شان آب بریزند که شخصیت های مثبت با هواپیما پرواز کنند و شخصیت های بد فقط و فقط مسافرت ِ جاده ای داشته باشند! با توجه به این که سریال های فوق بیش از اندازه بیضوی هستند، حتی اگر در قصه ای شخصیت ِ مثبت قرار نبود به مسافرت برود، بهتر است هر روز با هواپیما سر ِ کار برود، با توجه به این که هر چیزی در این سریال ها ممکن است، این یکی ممکن تر و مفید تر است! پس مردم متوجه می شوند که ایمنی در مسافرت های هوایی بی فایده است و مثل ِ ستاره های محبوب شان به هواپیماسواری علاقه مند می شوند، پس: پیش به سوی مسافرت ِ هوایی!

و) در کنار ِ موارد ِ بالا ترانه ها و نماهنگ هایی برای تشویق ِ مردم به مسافرت ِ هوایمایی ساخته و پخش شود. برای این که نشان دهم چقدر این کار مهم است خود چند خط ترانه به این منظور سروده ام که روابط ِ وزارت ِ فخیمه ی راه و ترابری و هما می توانند با نگارنده تماس و بقیه ی آن را سفارش بدهند:

هواپیما چه خوبه!          بهتر از آب ِ جوبه!

سقوط که ترس نداره      آدم و حال می آره

جنازتم می سوزه          یه وری می ره تو کوزه

کوزه که در نداره             آدم و حال می آره

هشت پرسش ِ بنیانی درباره ی لیگِ نه چندان برترِ ایران!

1- چرا این قدر زمان بندی ِ مسابقاتِ لیگِ برتر مشتی و با حال است؟

الف: چون مسئولان ِ مسابقات مشتی و با حال هستند

ب: چوت مسئولان ِ مسابقات باحال هستند

ج: گزینه ی "ج" صحیح است

د: کلاً به شما ربطی ندارد!

 2- چرا با این که دیروز جمعه بود و روز ِ عید بود و 8/8/88 بود، اما لیگ ِ برتر تعطیل بود؟

الف: چون تعطیل بود

ب: چون جمعه بود

ج: آقای کفاشیان دوست دارد جمعه ها با خانواده باشد

د: چه کاریه! بازی را روزی بیاندازند که تماشاگر ِ زیادی داشته باشد

3- چرا این قدر مسابقات لیگ برتر روزهای شنبه و یک شنبه برگزار می شود با توجه این که در ایران جمعه ها تعطیل است؟

الف: این کار برای رفاه ِ حال ِ هم وطنان ِ مسیحی و کلیمی صورت می گیرد

ب: تقویم ِ سازمان لیگ خراب است

ج: سازمان لیگ اصلا تقویم ندارد

د: یعنی این که ما چقدر به لیگ های اروپایی شبیه هستیم و کلا دممون گرم!

4- هدف از برگزاری مسابقه در روزهای غیر تعطیل آن هم در میانه ی روز چیست؟

الف: برای اثبات ِ "برتر" بودن ِ لیگ

ب: تا مشت ِ محکمی باشد بر دهان ِ یاوگویان و استکبار ِ جهانی

ج: بچه ها زودتر بازی کنند و به خانواده هایشان برسند و تا دیر وقت بیرون از منزل نمانند

د: آقای کفاشیان شب ها زود می خوابد و بهتر است بازی ها هر چه زودتر تمام بشود

5- بازی استقلال و ذوب آهن به رغم ِ حساسیت ِ زیادی که داشت، هفته ی پیش سه شنبه ساعت ِ "14:15" برگزار شد، چه کسانی توانستند این بازی را از نزدیک ببینند؟

الف: کارمندان و کارگرانی که توانسته بودند با هزار بدبختی مرخصی بگیرند

ب: کارمندان و کارگرانی که نتوانسته بودند با هزار بدبختی مرخصی بگیرند و مجبور شده بودند با هزار بدبختی و  به شکلی کاملا غیر ِ قانونی جیم بزنند

ج: بیکاران ِ محترم ِ اصفهان و حومه

د: داوران و بازیکنان و کادر ِ فنی ِ دو تیم به همراه ناظران ِ فدراسیون و کارکنان ِ ورزشگاه ِ فولادشهر

6- به نظر ِ شما برنامه ریزان ِ سازمان ِ لیگ فکر می کنند، هر سال چند هفته دارد؟

الف: بیشتر!

ب: یه کم کمتر!

ج: 47 هفته

د: هر چی کمیته ی انضباطی بگه

7- به نظر ِ شما برنامه ریزان ِ سازمان ِ لیگ فکر می کنند هفته چند روز است؟

الف: خیلی کم!

ب: همانطور که از اسمش پیداست، پنج روز!

ج: 4 روز و نصفی

د: هنوز به این موضوع فکر نکرده اند

8- چرا نویسنده ی این سوالات فکر می کند باید کاری کنیم تا از مسابقات ِ فوتبال استقبال بیشتر شود؟

الف: چون عامل ِ استکبار ِ جهانی است

ب: چون فکر می کند بیشتر از سازمان لیگ و آقای کفاشیان از تقویم سر در می آورد

ج: چون فضول است

د: چون سعید کریمی است

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

راستی:

امروز زیادی پاییزه! 

حکم ِ جهاد

پریروز آن قدر یادت فتادم!

که در تاکسی دو دفعه پول دادم!

ترا می دزدم و می بوسم آری!

اگر قلبم دهد حکم ِ جهادم!

چرا "میشل فوکو" هرگز در دروازه غار قلیان نکشید؟ یا نگاهی سقاخونه ای به عرفان ِ عباسیه!

دیشب به سیل ِ اشک، ره ِ خواب می زدم

دیشب اومدم خونه تون، نبودی!      راستش و بگو: کجا رفته بودی؟!

یادته قول دادی، قالم نذاری!          هی واسه م عذر و بهونه نیاری!

همیشه همه چیز از دیشب شروع می شود، حتی در شعر ِ حافظ هم اگر غور کرده باشید، بسیاری از اتفاقات دیشب (= دوش) می افتد و استاد عباس قادری هم که دستی در عرفان ِ میدون شوشی و ته ِ شاپوری دارد، از این قاعده مستثنا نیست، البته! در این که آمده و میخ شده و طرف نبوده و دلخور شده و حالا در پی ِ حقیقت است، حرفی نیست، اما چرا می گوید: "راستش و بگو!" از اینجا عباس جان، خانم ِ محترمی که در ادامه بیشتر از او خواهیم شنید، را از دروغگویی بر حذر می کند و هشدار می دهد که" راستش و بگو!"

عباس جان بلافاصله مدرک رو می کند و از قولی حرف می زند که البته هیچ مدرکی از آن در دست نیست، جز همین که خانم ِ محترم ِ فوق الذکر قرار بوده گویا، عباس جان را قال نگذارد! عباس جان در سومین اقدام، کاملا طرف را خلع ِ سلاح می کند و حتی جای عذر و بهانه برای او باقی نمی گذارد.

و اما خانم ِ محترمی که صدایی به غایت جوادمنشانه و البته کاملا ضعیفه وار دارد تریبون را در دست می گیرد و می گوید:

"به خدا رفته بودم سقاخونه دعا كنم          شمعی كه نذر كرده بودم واسه تو ادا كنم"

حتما متوجه شدید که او با تضرع و خشوعی گوش گداز و هوش سوز، سوگند یاد می کند که به سقاخانه رفته و شعمی که برای عباس جان نذر کرده بود را ادا کند. این که به چه مناسبتی برای عباس جان شمع نذر شده، برای کارشناسان نامعلوم است، آیا برای اندام ِ به غایت موزون ِ عباس جان بوده و قطر ِ شکمش که کم کم دارد با قدش یکی می شود بوده؟ یا این که چهار دهه جواد زیسته و جواد خوانده و جواد مانده؟! به هر روی به نظر می رسد، خانم ِ محترم تا این جای کار توانسته، از هر تهمتی تبرئه بجوید. اما عباس جان کوتاه بیا نیست که نیست:

دروغ نگو! تو رو به خدا گولم نزن                بهم مي گن پشت سرت، از مرد و زن

تو رو با رقيب ِ من ديدن تو جاجرود       كه با او گرم سخن نشسته بودی، لب ِ رود

عباس جان دوباره هشدار می دهد که: دروغ نگو! و بعد از مرد و زنانی حرف می زند که خانم ِ محترم ِ این ترانه را در جاجرود با مردی از قضا، رقیب ِ عباس جان دیده اند که "لب ِ رود" نشسته بوده اند و گرم ِ سخن بوده اند. پناه بر خدا، هر چند هویت ِ شاهدان هنوز نامعلوم است، ولی به هر حال عباس جان خانم ِ محترم ِ مورد ِ اشاره را به فساد ِ اخلاقی و رابطه داشتن با رقیب ِ خود متهم می کند و این طور که معلوم است، فقط دوست دارد خودش با خانم ِ محترم رابطه ای قریب به یقین! نا مشروع داشته باشد، البته نه در جاجرود که در خانه ی آن خانم ِ محترم و پنهانی.

حقیقتی که از ابتدای ترانه، باید به آن توجه داشته باشد، این است که خانم ِ محترم ِ مورد ِ اشاره و اشاعه، خانه ای مستقل دارد و تنها زندگی می کند، آیا او دانشجویی است که در تهران تحصیل می کند و یا از خانواده اش مستقل شده و یا اساسا خانواده اش را در زلزله ی رودبار یا بم و یا سقوط ِ توپولف و رفقا از دست داده و حالا تنهاست! در هر صورت او می تواند بیوه ای باشد یا زنی مطلقه که خانه ی شوهر ِ مغفور یا مفقود ِ خود را صاحاب شده !

اگر فرض بگیریم که شاهدان، مشکل ِ بینایی نداشته اند و درست دیده اند، تفاوت ِ منظر ِ عباس جان و رقیبش به موضوع ِ عشق از اینجا ناشی می شود. همان طور که از ابتدای ترانه مشخص است، عباس جان دوست دارد که شب به خانه ی آن خانم ِ محترم بیاید و پنهانی به امورات ِ خیریه بپردازد و برود. این رفتار ِ او اشاره ای می تواند باشد به بیت ِ زیر از سیمین بهبهانی:

گر بوسه می خواهی بیا، یک نه ! دو صد بستان برو!

لیکن ز چشم  ِ دشمنان، پنهان بیا، پنهان برو!

و این یعنی عباس جان دشمن هم دارد، اتفاقا دشمنش بی توجه به هشدار های مکرر که:

ای قشنگ تر از پریا، تنها تو کوچه نری آ !!!!

بچه های محل دزدن! عشق ِ من و می دزدن!

اما این بچه محل ِ ناقلای عشق دزد، نگاهی مدرن به عشق و رابطه با زنان دارد و خانم ِ محترم را جاجرود می برد و لب ِ رود می نشاند و با او پیش ِ روی زنان و مردان گرم ِ سخن می شود. او به آزادی ِ رسانه ها و دسترسی ِ همه گانی به اطلاعات عقیده دارد. بر خلاف ِ عباس جان که تنها خانم ِ محترم را بدون ِ مدرکی محکمه پسند به دروغ گویی متهم می کند! و این بار با لحنی ملایم تر می پرسد:

چرا رفتی و قالم گذاشتی؟                مگه با ديگری وعده داشتی؟

چی می شد اگه پيشم می موندی     من و انتظار نمی نشوندی !

عباس جان با قلبی شکسته و مالامال از اندوه ، به جای این که نگاه ِ سنتی اش به رابطه با زنان را اصلاح کند، خیلی ضایع التماس می کند. جالب این که خانم ِ محترم ِ این ترانه کماکان با لحنی که ذکرش در بالا رفته، می گوید:

"به خدا رفته بودم سقاخونه دعا كنم           شمعی كه نذر كرده بودم واسه تو ادا كنم"

چرا کسی حرف ِ او را باور نمی کند؟ چرا او شواهد ِ خود را رو نمی کند؟ آیا از اقبال ِ نامساعدش ساعتی به سقاخونه رفته که سگ هم آنجا پر نمی زده؟!

این ترانه به رغم ِ جوادانه گی ِ مفرطش، چالشی مهم را و نقصانی عمیق را به بحث می گذارد که: وجدان ِ عمومی در این گونه موارد ، چگونه قضاوت می کند و حقیقت چگونه می تواند آشکار شود؟!!

و اما نکات ِ مجهول این ترانه:

1- چرا عباس جان قبل از رفتن، اس ام اس نزده؟!

2- موقعیت ِ سقاخونه ی مورد ِ اشاره کجاست؟!

3- علت ِ نذر ِ شمع چه بوده است؟!

4- خانم ِ محترم چرا تنها زندگی می کند؟!

5- آیا عباس جان واقعاً در خانه ی آن خانم ِ محترم رفته؟! یا او هم دروغ پرداز است و یک دستی می زند؟!

6- رقیب ِ عباس جان در شب ِ حادثه کجا بوده است؟

7- آیا او اهل ِ جاجرود است یا ساکن ِ جاجرود است یا هیچکدام!

8- این مرد و زنانی که در جاجرود آن صحنه ی شنیع را دیده اند، چه رابطه ای با عباس جان دارند؟! آیا عباس جان اینقدر آدم ِ متنفذ و مقتدری است؟! اگر هست چرا دوست دخترش به این آسانی "غر" می خورد؟!

از این ها که بگذریم، باید عرض کنم این ترانه حاشیه های جالب تری هم دارد، از آن جمله دو نوشته ی کوتاه ِ زیر در این رابطه است:

قسم به اون کسی که می پرستی   و   اونلی عباسو قادری!

و اما غلط های املایی وحشتناک در متن ِ ترانه که در ایران ترانه و جاهای دیگر ثبت شده، حبذا سواد و سوات! البته از طرفدارن ِ استاد ِ عباس جان قادری بیش از این انتظاری نیست:

عضر؟!!!!!  رغيب؟!!!!  جاجه رود؟!!!!!ا نظاری؟!!!!

در ضمن گویا ترانه سرای این ترانه، کسی ست به نام ِ "احمد قرقی" هر کس از او خبر و نشانی دارد، می تواند خود را آدم ِ خوشبختی بداند! کماکان: 

                                                خدا آخر و عاقبت ِ زبان ِ فارسی را به خیر کناد!                     آمین!

اهمیت ِ شیر ِ اصلی و وازکتومی به روایت ِ امید که دوست دختری در فرانکفورت نداشت!

حتما یادتون هست که چندسال پیش، شرکتِ گاز تیزر ِ تبلیغاتی ای ساخته بود با موضوع ِ چگونه گی مقابله با مواقعی که بوی گاز در خانه پیچیده، و نخستین و مهم ترین توصیه این بود که:

بهتره به اعتقاد ِ بنده         آدم اول شیر ِ اصلی رو ببنده!

چند روز پیش از رندی [که نامش محفوظ است!] شنیدم که این شعار در اصل برای ترویج و تبلیغ "وازکتومی" و به عبارتی خودمانی تر، بستن ِ لوله های مردان و در نتیجه کاهش ِ رشد ِ جمعیت بوده است! اما این موضوع جه ربطی به امید خان ِ صیادی که از قضا! دوست دختری در فرانکفورت ندارد، دارد!؟ عرض می کنم!

ایشان بعد از سال ها تطور و تدبر و تکبر و تصور و تعمق و تحمل و تامل در وبلاگستان پارسی، حال به این نتیجه رسیده اند که کامنت هایشان را تا اطلاع ثانوی ببندند و اعلام کنند که "خر ِ ایشان تقریبا از کره گی دم نداشته است، والسلام!" من نام ِ این حرکت ِ ایشان را با اجازه فرهنگستان زبان و ادب فارسی و دیگر بزرگ ترها! "وازکتومی لاگ" بر وزن ِ "عاشق نمی شی باز" گذاشته ام!

با توجه به این که پدیده ی بالنسبه فرهنگی ِ "کامنت" در جامعه ی مجازی تبعات ِ عجیب غریبی داشته از آن جمله:

" کامنت می ذارم، جواب نمی دی !          کسی رو مثل ِمن عذاب نمی دی!"

و خاطرخواهی های کامنتی: "عزیزم منتظرم! بهم سر بزن! همین که می دونم می آی و حرف هام و می خونی، خیلی خوشحالم، ممنون از قلب ِ سرشار از احساست!"

و به تبع ِ آن: "اگه هستی! بیا تو مسنجر!"

و چند روز بعد: "بی شعور ِ عوضی! فکر کردی من از اون دخترام که ...."

و قس علیهذا: "ببخشید عزیزم! فکر کردم تو کامنت گذاشتی! نگو یه آدم ِ عوضی بوده که با اسم ِ تو کامنت می ذاشته!"

و همین طور: "اون آدم ِ عوضی من بودم! عوضی ِ ترشیده!"

بگذریم، قصه متاسفانه به همین جا ختم نمی شود، ادبیات ِ کامنتی، دشمنی های کامنتی، فحش های، آی دی های کامنتی و ...!

حال امیدخان صیادی که در هنر ِ شریف ِ کامنت گذاری و کامنت برداری و کامنت شماری و خلاصه آدم من حیث المجموع "کامنت داری" ست به این نتیجه رسیده که خود را خلاص کند و شیر ِ اصلی که همانا "امکان ِ کامنت گذاری" در وبلاگ است را  ببندد و در نتیجه وبلاگش را وازکتومی کند! همین جا امیدوارم که خداوند تمام ِ لوله های مزاحم را ببند تا خلق ِ خدا زندگی ِ راحت تری داشته باشند!

عواقب ِِ مصرف ِ بی رویه ی سیگار ِ مارلبورو

نقل است در روزگاران ِ قدیم و در بیشه ای دور دست، سلطان ِ جنگل، جناب ِ شیر (به دلایلی تا این لحظه نامعلوم)برای مدتی به مسافرت می رود و آقای "خر" را به نیابت از خود به حکمرانی می گمارد.

خر ِ مذکور که از مشهورترین خرهای تاریخ نیز هست، بنا به اقتضای "خرانه گی" و بعضا "خودکامه گی ناشی از قدرت" از لحظه ای که بر تخت می نشیند، شروع می کند به انواع و اقسام ِ آزارهای جنسی و غیر ِ جنسی با حیواناتِ جنگل، از موش گرفته تا زرافه! هر لحظه که شهوت بر آقای خر غالب می شد، به واهی ترین بهانه ها، به "اعمالِ منافی ِ عفت ِ عمومی" با حیوانات ِ ننه مرده رو می آورد و به صغیر و کبیر رحم نمی کرد.

حیوانات ِ جنگل طبیعتا از این رفتار ِ ددمنشانه به ستوه آمدند و در حرکتی مدنی نامه ای بلند بالا به شیر نوشتند که "آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآی حضرت ِ سلطان! کجایی که این خر دمار از روزگار ِ ما در آورد " و به طور ِ مبسوط و مظبوط و مستدل و مستند، مظالم ِ خر را نوشتند و منتظر ماندند تا شیر به داد ِ آنها برسد!

از آن سو، جناب ِ شیر که در خودکامه گی سابقه ای به درازای تاریخ دارد و میانه ای با دمکراسی و آزادی های فردی و از این دست قرتی بازی ها ندارد! نامه را بی پاسخ گذاشت و در عوض نامه ای به خر نوشت که متن ِ دقیق ِ آن (تا این لحظه!) هنوز یافت نداشته ولی قریب ِ به یقین، چنین مضمونی داشته:

"آقای خر! چقدر خری تو! اینقدر تابلو و ضایع! به شکل ِ قانونی باید قانون شکنی کنی تا داد ِ کسی در نیاید! "پلتیک" داشته باش و نقشه بکش! کمی بیاندیش به آنچه انجام می دهی! هر چند هر شکلی از اندیشه از تو بعید است! برای نمونه اگر می خواهی کسی را خفت کنی و اعمال ِ قبیحه با او انجام دهی را به نزد ِ خود بخوان و از او بخواه که برود و برایت سیگار ِ مارلبورو بخرد. (در چند روایتی که من شنیده ام، همه گفته اند، سیگار ِ مارلبورو !!!!!!! )  

حیوان ِ بخت برگشته که برگشت، اگر سیگار ِ پایه کوتاه گرفته بود، بگو: من پایه بلند می خواستم و به این بهانه و با شائبه ی قانون شکنی، تنبیه ش کن و به او بپرداز و کارش بساز! اگر پایه بلند گرفته بود هم باز بهانه بیار که پایه کوتاه می خواستم ای فلان فلان شده! باید تنبیه شوی و تنبیه ات این است که ....!!

در ضمن فراموش نکن که ما و پیشینیان ِ ما قرن ها زحمت کشیدیم تا حکومت های خودکامه تشکیل دهیم و در این حکومت ها، سرپیچی از دستور ِ سلطان و حاکم بالاترین جرم است و فرد ِ خاطی مستحق ِ هر شکنجه ای ست! پس مهراس! ولی با شائبه ی قانون و نه همین جوری کشکی، کشکی! )

خر از خواندن ِ نامه مشعوف شد و عر زد و جفتک انداخت و راهی شد تا نقشه اش را بر روی اولین حیوانی که رسید امتحان کند. روباه را دید و از او خواست که برود و سیگار ِ مارلبورو بخرد! روباه ِ مذکور به اقتضای زیرکی اش به این نقشه ی شوم و نخ نما شده پی برد و پرسید: پایه کوتاه  بخرم یا پایه بلند؟!! خر که انتظار ِ چنین بدلی را نداشت، شاکی شد و کنترل از دست داد و عرعر ِ جانانه ای سر داد و لگدپرانی ها کرد و فریاد زد:

                                     " اصلا از این موضوع بگذریم! تو چرا گوشت درازه؟!!!! "

 

********************************

سال ها پیش این روایت را شنیده بودم و دیشب دوباره در  جمعی و در میانه ی بحثی این روایت یادآوری شد و به اقتضای "وبلاگ نویسی" ام آن را مکتوب کردم با این توضیح که این روایت از منظر ِ فرهنگی و جامعه شناسی و تبارشناسی ِ قدرت، قابل ِ مطالعه است و بعید نمی دانم که کسانی چون کارل پوپر در نوشتن ِ "جامعه ی باز و دشمنان ِ آن" به این روایت نظر داشته و تاثیر گرفته و حتی کسانی چون: میشل فوکو و دیگران!

در ضمن با توجه به این که این روایت نکات ِ مجهول ِ بسیاری دارد، هرکس اطلاع و دسترسی به منبع ِ اصلی ِ آن دارد، می تواند در یافتن ِ حقیقت ِ روایت به نگارنده و دیگران کمک کند، از آن جمله پاسخ ِ پرسش های زیر است:

1-      اصل ِ روایت از کیست؟

2-      علت ِ مسافرت ِ شیر چه بوده؟

3-      شیر کی از مسافرت برگشته و  وقتی که برگشته آیا حیوانی به جز خر در جنگل زندگی می کرده؟!

4-      چرا خر را به جانشینی برگزیده در حالی که گزینه های معقولی چون: روباه، ببر، پلنگ و فیل داشته است!؟

5-      خر ِ مذکور تا چه حد خر بوده؟

6-       آیا آن دوران واقعاً سیگار ِ مارلبورو در جنگل توزیع می شده؟

7-      با این فرض که سیگار ِ مارلبورو در جنگل توزیع می شده، آیا این نشانه ی نفوذ ِ فرهنگ ِ امریکایی در آن جنگل نیست؟

8-      آیا شیر دست نشانده ی آمریکا بوده است؟

9-      در پایان ِ این داستان چه بر سر ِ روباه می آید؟

مسئله این است: با دست حساب کنیم یا با ماشین حساب؟!

1

اوضاع این روزها در عادی ترین شکل ِ ممکن خود به سر می برد و به همین دلیل استفاده از واژه هایی چون: بازداشت شدگان، کشته شدگان،عوامل،توقیف، زندانی، آزادی، معترضین، اغتشاش گران،برخورد، وثیقه، ممنوع، استعفا، تجمع،انقلاب ِ مخملی، کودتا ، پلیس و همچنین رحیم مشایی در اخبار ِ رادیو و تلویزیون، روزنامه ها، وبلاگ ها تاکسی ها، اتوبوس ها، مترو و ... بسامد ِ بسیار بالایی دارد و البته در نشست های خانوادگی ِ ما نیز این روزها عباراتی چون: خفه شو! و به تو چه! مثل ِ نقل و نبات رد و بدل می شود!

2

از تمامی ِ افرادی که فکر می کنند می توانند در کابینه ی دولت به درد ِ وزارت یا معاونت بخورند، تقاضا می شود تا با ارسال ِ نامه، ایمیل، نمابر و پیامک [ در صورت ِ قطع نبودن] آمادگی ِ خود را به دفتر ِ ریاست ِ جمهوری واقع در "تهران، خیابان ِ پاستور" اعلام نمایند! کسانی که احتمالا به علت ِ بی سوادی از تمامی ِ امکانات ِ ذکر شده محروم اند و با این حال توانایی و شایسته گی ِ لازم را در خود می بینند که البته همین موضوع مهم ترین دلیل ِ برای انتخاب شدن نیز می تواند باشد، به صورت ِ حضوری و در ساعات ِ اداری به نشانی ِ فوق مراجعه کنند.

3

یکی از بدی های محسنات ِ بی شمار ِ سریال های سیروس مقدم یکی هم این است که ممکن است عمر ِ هنرپیشه گان زود تر از سریال به پایان برسد! البته این اتفاق از آنجا ناشی نمی شود که سیروس خان آب که چه عرض کنم، سد ِ کرج را با آن عظمت با ظرافتی تابلو! به داستان ِ نیمه هندی - نیمه فیلمفارسی اش می بندد، بالاخره 90 قسمت را همه ش با سکانس های زائد و دیالوگ های بی ربط و کلوزآپ های آوانگارد و مضحک و بازی های عموماً یخ و تصنعی که نمی شود پر کرد! کمی هم آب لازم است هر چند عجیب است وزارت ِ نیرو که از کمبود ِ همه چیز همیشه ناله می کند چرا تذکر ِ جدی به سیروس ِ مقدم نمی دهد؟! من حتی شنیده ام که حدود ِ73% آب ِ تهران در "سریال های مقدمی " مصرف می شود و الباقی هم که مستحضرید هدر می رود!

به یاد دارید که در سریال ِ تاریخی، حماسی، آبدوخیاری ِ "نرگس" و در میانه ی سریال زنده یاد پوپک گلدره درگذشت و حالا در سریال ِ کماکان تاریخی، حماسی، آبدوخیاری ِ "رستگاران" ندا غلامحسین زاده یکی از هنرپیشه گان ِ سریال در حادثه ی تلخ و غم انگیز و البته بسیار عادی ِ سقوط ِ هواپیمای توپولف دار ِ فانی را وداع گفت. [ خدایشان بیامرزاد! ] به هر صورت توصیه می شود خانم هایی که برای بازی در سریال های البته تاریخی، حماسی، آبدوخیاری ِ سیروس خان ِ مقدم قرارداد می نویسند، خود را بیمه ی عمر کرده و وصیت نامه ی خویش را هم مکتوب کنند و خلاصه دست از جان بشویند که شاعر گفته است:

در ره ِ فیلم ِ مقدم که خطر هاست در آن               شرط ِ اول قدم آن است که مجنون باشی.

4

شک ندارم تا قرن ها وقتی سخن از مدیریت و به ویژه مدیریت در فوتبال به میان آید، نام ِ عباس انصاری فرد برجسته گی ِ [ قلمبه گی ] خاصی خواهد داشت، اوفصل ِ پیش با تبحری خاص و صرف ِ هزینه های زیاد و استخدام و اخراج ِ عده ی قابل ِ توجهی از آدم های اسم و رسم دار و گمنام توانست پرسپولیس را در همه ی جام ها ناکام بگذارد و حال در فصل ِ جدید با تکنیک هایی جدید کماکان به دنبال ِ تکرار ِ ناکامی ِ فصل ِ پیش است. از کرامات ِ ایشان استخدام ِ مربی کرواتی است که گویا نه تنها متهم به دائم الخمری است که شایعه شده در ارتباط با جنس ِ مونث و همان فن ِ ظریف که عوام آن را "خانوم بازی" نام نهاده اند نیز دستی بر آتش دارد! خدا آخرعاقبت ِ همه را به خیر کند، نویسنده ی این سطور و عباس خان ِ انصاری فرد را نیز! باشد که شایعات از بیخ کذب باشد.

5

بود آیا که در ِ میکده ها بگشایند؟      گره از کار ِ فروبسته ی ما بگشایند؟

پانوشت: اشعار ِ متن از حافظ

ماجرای آن "دو دو تا" ی معروف!

جسارت می شه اما روم به دیوار!             امون از حرف ِ حق و مشت ِ انکار

زیاده خواهیه اما می بخشین!              دو دو تا حق داره ( بعضاً ) بشه چار!

ترانه ای برای رحیم مشایی!

(با اجازه ی اردلان سرفراز )

تو بزرگ ترین سوالی که تا امروز بی جوابه

نه تو بیداری نه تو خواب ! نه تو قصه و کتابه

برای دونستن ِ تو  همه ی جاها رو گشتم

دل ِ مجلس و شکوندم٫ حتی از خودم گذشتم

تو رو باید تو کدوم پست؟ تو کدوم صندلی جا کرد؟

تو رو باید با کدوم اسم؟ با کدوم سـِمت صدا کرد؟

تو رو باید از چی پرسید؟ رحیم ِ همیشه در خور

از ته ِ جنگل و هامون؟ یا نوک ِ قله ی پاستور !

مردی که افشا می کرد (2)

هم زمان با 36 ساله گی ِ قدیرخان، دوشیزه منیرالملوک ِ قاپوچی (خواهر ِ قدیرخان) با پسر ِ یکی از همسایگان ِ قدیمی به نام ِ "ارسلان تهی دست" که جوانی بود معقول، با وضعیت ِ مالی ِ معمول که دستی هم در مطبوعات داشت، ازدواج کرد. حاصل ِ این ازدواج تا این لحظه 6 پسر و 3 دختر به علاوه ی 8 نوه بوده است. آوازه ی افشاگری های قدیرخان به گوش ِ ارسلان خان رسیده بود و از همین رو داماد ِ مورد ِ نظر پیش از عروس خانم، با اخوی ِ کوچک ِ عروس که قدیرخان باشد، خلوتی به هم آورد و چند نکته ی مهم را با او در میان گذارد، از جمله اشاره به معنی ِ لغوی ِ کلمه ی افشاگری و این که منظور از افشاگری،فاش ساختن ِ چیزهایی است که از دیدگان ِ عوام و بعضا خواص پنهان است و نه آنکه با ذکر ِ بدیهیات و واضحات ادعای افشاگری کنیم! قدیرخان البته که بر آشفت و جملات و حملات ِ همیشه گی اش را به این قبیل انتقادات بیان کرد که دست های پشت پرده می خواهند او را ترور ِ شخصیت کنند و قس علیهذا!

اما ارسلان خان عقب نشینی نکرد و به عنوان ِ ادله، به فرهنگ ِ لغات استناد کرد و فرهنگ ِ لغاتی جیبی را به قدیرخان هدیه کرد تا بخواند و بداند. قدیرخان خواند و دانست و انگشت به دندان گزید که "ای دل ِ غافل! عجب چیز ِ خوبی ست این فرهنگ ِ لغات!" در اشارتی کارنامه ی افشاگری هایش را در ذهن مرور کرد و به ناگاه دریافت که حق با ارسلان خان است.

این دریافت زخمی عمیق بود برجانی که از فرط ِ افشاگری بارها جر خورده بود، روحی نا آرام که با شجاعتی مهیب و ایثاری غریب قصد کرده بود تا پرده از رازهای ناگفته ای بردارد که جامعه را می توانست بیدار کند. او دست های پشت ِ پرده را در همه ی لایه های جامعه می دید، و می دید که چگونه این زنجیره ی قدرت، روح ِ اختناق و بی عدالتی در جامعه گسترده اند و قدیرخان چگونه می توانست سکوت کند؟ وجودی چنان مملو از ایمان به حقیقت را یارای سکوت نبود. دست های پشت ِ پرده بارها به شکلی کاملا غیر ِ ملموس و ناپیدا کوشیده بودند تا او را خاموش کنند و این شمع با این فوت ها خاموش نشده بود و می سوخت و می سوخت. قدیرخان با این سوزش زیسته بود. او با آتش زاده شده بود و حتی در مصاحبه ی مطبوعاتی ِ کوتاهی در سی و یک ساله گی گفته بود: افشا می کنم، پس هستم! شمع را پروای سوختن نیست و مرا یارای نگفتن!

او می دید که چگونه دست های پشت ِ پرده در بسیاری از فیلم ها با گریم و حقه های تصویری به مردم دروغ می گویند، او حتی در تحقیقی متوجه شده بود که یکی از ستاره های سینما 41 بار در فیلم ها مرده و هنوز دارد فیلم بازی می کند، آیا دروغی از این بزرگ تر؟! او می دید که چگونه دست های پشت ِ پرده در حمام های عمومی و در زیر ِ دوش لنگ ها را باز می کنند و لخت ِ مادرزاد دوش می گیرند و این حقیقت را در حجاب ِ لنگی می پوشانند! او می دید که چگونه در صف های اتوبوس، دست های پشت ِ پرده حضور دارند و مانع از سوار شدنِ بعضی از مردم به بهانه ی پر شدن ِ اتوبوس، می شوند! او از این جور چیزها زیاد دیده بود و می دید و چگونه می توانست دم بر نیاورد!

نیمه شب وقتی که از خواندن ِ فرهنگ ِ لغات، قطع ِ جیبی فارغ شد به حیاط رفت و به آسمان نگریست، نه ماهی و نه ستاره ای، ابری سیاه سیاهی ِ شب را ضربدر 2 کرده بود و شاید هم 4! هر چه بود سیاهی بود و سیاهی. فریادی بی صدا دورن ِ نا آرام ِ قدیرخان را برآشفت که (( کجای این شب ِ تیره، بیاویزم قبای ژنده ی خود را؟!)) و رفت و خوابید. و خوابید تا عصر و دوباره خوابید. تا یک هفته در بستر بود و به ندرت برمی خواست به مستراح می رفت و بر می گشت سر ِ یخچال و چیزکی می خورد و دوباره در بستر دراز به دراز می افتاد تا این که:

(( آمد شبی برهنه ام از در

                                   چو روح ِ آب

در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

گیسوی خیس ِ او خزه بو، چون خزه به هم.))

که می توانست باشد این موقع شب؟ آیا باز هم دست های پشت ِ پرده بودند که در تاریکی ِ شب خزیده بودند تا روح ِ بیدار ِ افشاگری ِ زمانه را در بستر ِ خواب بربایند و سر به نیست کنند؟ نه! قدیرخان دست های پشت ِ پرده را بهتر از مادر زنش می شناخت، این که چنین به ناگهان در نیمه شب از پنجره به داخل لغزیده بود کسی نبود جز: "روح ِ افشاگری های گذشته ی او" قدیرخان از او پرسید: امری باشد؟!

و روح بانگ بر آورد: ببین چقدر بزرگم و بی قواره! ببین چقدر مرا بد بزرگ کرده ای؟ هم سن و سالان ِ من همه گی سر از هالیوود در آورده اند و من جز پنهان شدن در مخروبه ها چاره ای ندارم! تو مسئول ِ ناکامی های من هستی و بس!

_ داری افشاگری می کنی؟

_ پس نه! فکر کردی خودت فقط بلدی به آن شکل ِ احمقانه افشاگری کنی!

- چرا توهین می کنی! قصد ِ من فقط دمیدن ِ روح ِ حقیقت در جامعه بود. مردم ِ ما باید بدانند که دست های پشت ِ پرده و زنجیره ی قدرت چه بلایی بر سر ِ آنها آورده و می آورد!

_ 24 سال پیش نرخ ِ بیکاری به 38% درصد رسید آن وقت تو چه کار می کردی؟ پرده از روابط ِ جنسی ِ پدر و مادرت برمی داشتی؟!

- تنها کاری که می توانستم بکنم، همین بود و از آن مضایقه نکردم!

- وقتی 6 ماه بیکاری و به همه مقروضی و نان نداری بخوری، چه فرق می کند بدانی که فلان مرد با همسرش کی می خوابد و در بستر چقدر غلت می زنند و چه غلطی می کند؟!

_ یعنی اصلا مهم نیست؟!

_ نه!

_ فکر می کردم این افشاگری درد ِ بیکاری را تا حدودی البته و نه کامل التیام می دهد!

- باز جای شکرش باقی ست فکر می کردی، حدودی و نه کامل!

و قدیرخان با جانی درمانده و مستاصل بانگ برآورد:

(( احساس می کنم

در هر رگم

              به هر تپش ِ قلب ِ من

                                           کنون

بیدار باش ِ قافله ای می زند جرس! ))

و بعد "روح ِ افشاگری های گذشته ی قدیرخان" بر (( آستان ِ یأس )) تکیه زد و با بغضی که از هیولایی چون او بعید بود گفت: من حتی یک افشاگری ِ قابل ِ عرضه در میان ِ هم نسلانم ندارم، پارسال عاشق ِ "روح ِ افشاگری ِ مونثی" شدم که توانسته بود پرده از قاچاق ِ اسلحه برای شورشیان ِ یکی از کشورهای آفریقایی بردارد. با اصرار ِ دوستانی که از علاقه ی من خبر داشتند، با او قرار ِ عصرانه ای به صرفِ قهوه گذاشتم. با اولین نگاه چشمش افتاد به پرونده ی افشاگری ات در 10 ساله گی مبنی بر این که:

" همیشه بعد از جمعه ها، بلافاصله شنبه است و هفته شروع می شود! "

هیچ وقت این قدر تحقیر نشده بودم، می خندید و بلند بلند متن ِ افشاگری ات را می خواند، کم کم همه ی روح هایی که آنجا بودند شروع به خنده و تمسخر ِ من کردند! از آن موقع به بعد با هیچ روحی نتوانستم قرار بگذارم! همه ی این ها یعنی تو بی عرضه ترین افشاگر ِ دنیایی و من بدبخت ترین روح ِ افشاگری ِ دنیا!

با این همه قدیرخان او را دلداری داد و بانگ برکشید که:

(( آه ای یقین ِ یافته، بازت نمی نهم! ))

مردی که افشا می کرد (1)

و اما قدیرخان قاپوچی اخوی ِ کوچک ِ مظفرخانی ست که ذکرش در نوشته ی پیشین آمد و شاید هم رفت! ایشان به مانند ِ برادر اهل ِ خردورزی و اندیشه است به علاوه ی کنجکاوی و نکته سنجی ِ خاصی که فقط از ایشان بر می آید و بس. بارزترین صفت ِ قدیرخان افشاگری ست و رو کردن ِ دست های پشت ِ پرده در مسائل ِ ریز و درشت. البته بعضی از افراد ِ خاندان گاه و بی گاه قدیرخان را به افراط در بدبینی و داشتن ِ تفکرات ِ دائی جان ناپلئونی متهم کرده اند که بدیهی است قدیرخان خود را از این اتهامات مبرا دانسته و همه ی افراد ِ فوق الذکر را به توطئه برای براندازی ِ بنیان ِ خردورزی در خاندان بل در جهان! متهم کرده و با صدایی رسا و قرا عنوان کرده اند که: قدیر بیدی نیست که از این بادهای دسیسه چین ِ اغتشاش طلب ِ واهی بترسد!

فهرستی از بعضی افشاگری های تاریخی ِ قدیرخان قاپوچی:

1) در 18 ماهه گی با گفتن ِ کلمه ی "افشاش" لب به سخن گشود. والدینش تا مدت ها فرض می کردند که نوزادشان مواقع ِ "جیش داری" از این کلمه استفاده می کند غافل از این که قدیرخان از همان موقع به دنبال ِ رو کردن ِ دست های پشت ِ پرده است و نیامده میخواهد افشا یا به قول ِ خود ِ نوزادش "افشاش" کند!

2) در 4 ساله گی افشا کرد که مظفر خان از او بزرگ تر است!

3) در 5 ساله گی افشا کرد که خواهرش منیرالملوک که آن موقع یک سال بیشتر نداشت، تفاوت ِ فیزیکی ِ عمده ای با دو برادر دارد و از داشتن ِ عضوی مهم در بدن محروم است!

4) در 8 ساله گی افشا کرد که مدیر ِ مدرسه وقتی عصبانی می شود به دستشویی می رود و سیگار می کشد!

6) در 10 ساله گی پرده از رازی بزرگ برداشت، او ثابت کرد که همیشه بعد از جمعه ها، بلافاصله شنبه است و هفته شروع می شود!

7) در 13 ساله گی افشا کرد که پدر و مادرش رابطه ی جنسی با هم دارند که این خبر جنجال های محلی و فرامحلی ِ بسیاری در پی داشت.

8) در 18 ساله گی افشا کرد که اکثر ِ کسانی که ازدواج می کنند رابطه ی جنسی با همسر ِ خود دارند!

9) در 19 ساله گی افشا کرد که مظفرخان با یکی از دختران ِ فامیل رابطه ی جنسی دارد! متعاقب ِ این افشاگری مظفرخان مجبور شد با همان دختر ازدواج کند و 6 ماه بعد از او جدا شود!

10) وقتی سرباز بود افشا کرد که در پادگان ها به جوانان آموزش های نظامی می دهند!

11) در 25 ساله گی افشا کرد که به دختری علاقه مند است!

12) چند ماه بعد افشا کرد که دختر ِ مورد ِ نظر به خارج رفته و به او خیانت کرده است!

13) چند ماه بعد تر افشا کرد که دختر ِ مورد ِ نظر هیچ گاه به او علاقه نداشته است!

14) چند ماه بعد تر تر افشا کرد که دختر ِ مورد ِ نظر شوهر داشته است!

15) چند ماه بعد تر تر تر افشا کرد که او نمی دانسته که دختر ِ مورد ِ نظر شوهر داشته است!

16) چند ماه بعد تر تر تر تر افشا کرد که دیگر از دختر ِ مورد ِ نظر خبری ندارد و نگران ِ اوست!

17) چند ماه بعد تر تر تر تر تر افشا کرد که که دختر ِ مورد ِ نظر خواهر ِ دو قلوی مجردی داشته که به قدیرخان خرده علاقه ای هم داشته و قدیرخان او را با خواهر ِ دیگر اشتباه می گرفته و احتمالا هنوز می گیرد!

18) چند ماه بعد تر تر تر تر تر تر افشا کرد که که خواهر ِ دوقلوی دختر ِ مورد ِ نظر نیز متاهل بوده و او بالکل از آن خبر نداشته است!

19) چند ماه بعد تر تر تر تر تر تر تر با شکایت ِ خواهران ِ دوقلو از قدیرخان، او دست از افشاگری برداشت ولی بارها در محافل ِ خصوصی و نیمه خصوصی اعلام کرده حرف های ناگفته ی بسیاری در این باره می داند و دیر یا زود دست های پشت ِ پرده در این پرونده را رو خواهد کرد.

پانوشت در میانه ی متن:

با گذشت ِ سال ها از این موضوع، قدیرخان سکوت ِ خود را نشکسته و هرگاه از او خواسته شده تا چیزی بگوید، در گوشه ی ماهور ِ صغیر و با صدایی تقریبا نتراشیده و ناکوک خوانده که:

هر که را اسرار ِ حق آموختند مهر کردند و دهانش دوختند

20) در 30 ساله گی افشا کرد که دو سال از ازدواجش می گذرد.

21) در 31 ساله گی افشا کرد که سه سال از ازدواجش می گذرد.

22) در 32 ساله گی افشا کرد که چهار سال از ازدواجش می گذرد.

23) در 33 ساله گی افشا کرد که پنج سال از ازدواجش می گذرد.

24) در 34 ساله گی چیزی برای افشا گری پیدا نکرد و اعتراف کرد که بیش از پنج سال از ازدواجش می گذرد!

25) 35 ساله گی از توفانی ترین سال های زندگی ِ قدیرخان بود او در این سال پدر شد، زن ِ قدیرخان سه قلو دختر زائید و قدیرخان افشا کرد که در شب ِ مورد ِ نظر همسرش قبل از اتفاق ِ مورد ِ نظر دست و پای او را بسته و از داروی خاصی استفاده کرده تا سه قلو بزاید.

زن ِ قدیرخان در تنها افشاگری ِ زندگی اش، اعلام کرد که هدفش چهارقلو بوده و به خاطر ِ عدم ِ همکاری ِ مطلوب ِ قدیرخان در شب ِ مورد ِ نظر فقط به 75% خواسته های خود رسیده است.

متعاقب ِ این اتفاق قدیرخان اعلام کرد که زنش افشاگری را از او یاد گرفته و در شب ِ مورد ِ نظر هم تقریبا پدرش در آمده و از دست های پشت ِ پرده ای حرف زد که از این جنجال ِ رسانه ای بهره برداری می کنند.

فردای این افشاگری پدرزن ِ قدیرخان در افشاگری ِ عملی، 3 تا از دندان های قدیرخان را با مشت از لثه جدا کرد. چند ساعت بعد قدیرخان منهای 3 دندان، افشا کرد که لایه های خشونت ِ طلب و اغتشاش گر ِ خاندان با هدایت ِ دست های پشت پرده می خواهند او را ترور ِ شخصیتی کنند.

چند روز بعد با شکایت ِ دسته جمعی ِ خاندان ِ زن ِ قدیرخان، پرونده مختومه شد و او دست از افشاگری در این خصوص برداشت و اعلام کرد که حرف های ناگفته ی بسیاری دارد که کسانی نمی گذارند و نمی خواهند این حرف ها گفته شود. او قول داد که در موقع ِ مقتضی این حرف ها را خواهد گفت و دست های پشت ِ پرده ی زیادی را رو خواهد کرد.

پانوشت در میانه ی متن:

با گذشت ِ سال ها از این موضوع، قدیرخان سکوت ِ خود را نشکسته و هرگاه از او خواسته شده تا چیزی بگوید، در گوشه ی ماهور ِ صغیر و با صدایی تقریبا نتراشیده و ناکوک خوانده که:

هر که را اسرار ِ حق آموختند مهر کردند و دهانش دوختند

26) در سال ِ فوق الذکر او دست به افشاگری ِ سیاسی زد و اعلام کرد که عده ای از نامزدهای انتخابات ِ مجلس می خواهند با به دست آوردن ِ رای ِ اکثریت ِ مردم راهی ِ مجلس شوند.

27) در همان سال افشا کرد که کسانی که بیشترین رای را در انتخابات بیاورند، برای نمایندگی ِ مجلس برگزیده می شوند.

28) در اواخر ِ همان سال افشا کرد که دست های پشت ِ پرده بعضی از افشاگری های او را برنمی تابند و از این رو آنها را "توضیح ِ واضحات" خوانده اند. قدیرخان اعلام کرد: همین که مرا مسخره می کنند یعنی که در برابر ِ اندیشه ام زانو زده اند! این ها یک مشت ِ دلقک ِ معلوم الحال و مزدور ِ دست های پشت ِ پرده ای هستند که می خواهد روح ِ حقیقت را در جامعه نابود کنند!

حل ِ تمام ِ مشکلات ِ بشر ِ امروز

جناب ِ مظفرخان ِ قاپوچی، دایی ِ ابوی ِ بنده هستند و از افراد ِ بنام و پر حاشیه ی خاندان، ایشان سال هاست که از مناصب ِ رسمی ِ دولتی بازنشسته شده اند و البته به قول ِ خودشان به تامل و غور در مسائل ِ بنیادین ِ ملی و بعضا بین المللی اشتغال دارند، مبسوط! در نشست های خانوادگی در هر زمینه ای اظهار ِ فضل می کنند و بعضا هم اگر جوانی یا میانسالی بر سبیل ِ خوش خیالی، خرده مخالفتی با ایشان ابراز می دارند جمله ای همیشه گی را به زبان می رانند که: اون سال ها که 5000 کارمند زیر دست ِ من بودند، دست ِ کم! و مدیران ِ اقتصادی ِ مملکت تو هر بحرانی چشم ِ امید به درایت ِ من داشتند، شماها هنوز تو شکم ِ مادرتون بودید و شاید هم به اتفاق ِ مادرتون تو شکم ِ مادربزرگتون! اون شش کلاسی که من گذروندم، نمی خوام بگم دکترا! ولی از این لیسانس ِ الان بیشتر می ارزه، ما معلم ِ آلمانی داشتیم، مدرسه مون آلمانی بود، شماها چی! نسل ِ کنکور زده ی بی سواد ِ اخیرا اغتشاش طلب!

و لازم به توضیح نیست که با این استدلال و استنتاج کسی دیگر جرات نمی کرد و نمی کند که با جناب ِ مظفرخان مخالفت کند و همیشه عادت بر تایید و البته تکریم و تحسین! است و بس.

حضرت ِ ایشان دیروز عصر قدم رنجه کردند و سرزده به خانه ی ما آمدند و ما نیز سراپا شوق و ذوق و از این قبیل چیزها با نیشی تا نواحی ِ بناگوش باز از ایشان استقبالی جانانه کردیم، البته بی اتوبوس و مینی بوس! بعد از تعارفات ِ معمول از ایشان پرسیدم: "جناب ِ مظفرخان تازگی ها چه خبر؟!" و ایشان که به شکلی تابلو منتظر بودند تا از این ناگزیرگاه ِ احوال پرسی کامل در بالای منبر جلوس کنند، لب به سخن گشودند که:

_ باشد که خودخواهی را کنار بگذارند و این بار به حرف ِ من گوش بدهند و 6 میلیارد نوع بشر را بیش از این آزار ندهند. تو این افتخار را داری تا نخستین کسی باشی که پیش از جنجال های رسانه ای با او در این مورد صحبت می کنم! تمام ِ مشکلات ِ بشر ِ امروز به زودی و با تدبیر ِ بنده ی خدمت گذار و همکاری ِ سازمان ها و نهادهای بین الملی بالکل حل خواهد شد!

_ جداً؟

_ البته! بنده سال هاست که در این مورد تحقیق و کار ِ کارشناسی کرده ام که اسنادش در خانه موجود است. کلید ِ کل ِ مشکلات ِ ریز و درشت ِ دنیا تو دست ِ منه!

_ می شه بیشتر توضیح بدید!

_ نه خیر جانم! امثال ِ تو با این سواد و دانش ِ کنکوری و ویکی پدیایی و خلاصه کشکی که از این طور نظریات ِ کارشناسی سر در نمی آرند! تو حرف هام اگه دقت می کردی، عرض کردم :کار ِ کارشناسی! شما در چه زمینه ای کارشناس هستید؟ جز نشر ِ اکاذیب و اباطیل و اراجیف و از این قبیل چیزها

_ کارشناس که نیستم ولی بالاخره شاید با کمک ِ بیان ِ فصیح ِ شما و مختصر دانشی که لطف داشتید و در وجود ِ حقیر نادیده نگرفتید و به آن اشاره کردید، چیزی دست گیرم شد!

_ نه جانم ! من فریب ِ این پلتیک های رسانه ای ِ شما جک و جونور ها رو نمی خورم! وقتی می گم: "کلیدش و پیدا کردم" یعنی پیدا کردم، با اون عقل ِ قلیلت نمی خواد به صداقت ِ حرفم شک کنی!

_ جسارتا حتی مشکلات ِ زمین های فوتبال ِ ایران و مسائل ِ پشت ِ پرده ی لیگ ِ برتر هم حل خواهد شد؟!

_ البته که حل خواهد شد! راه حل ِ من جامع و کامل است، من حتی به فکر ِ جزایر ِ مرجانی ِ اقیانوس ِ آرام هم بوده ام، حتی نانوایان ِ زیمباوه ای که سال هاست مشکلات ِ لاینحلی دارند!

_ جسارت ِ مجدد ِ مرا می بخشید ولی خب آدمیزاد است و مرض ِ کنجکاوی! خود ِ شما در حل ِ مشکلات چه نقشی خواهید داشت!

_ نقش!؟ همه ی نقش های مدیریتی را! البته مشاور خواهم داشت، من از اساس با دیکتاتوری و خود محوری مخالفم. از اونجا که خودم نخبه ام، همه ی نخبه گان را می شناسم و اونا بازوی مشاورتی ِ من خواهند بود. البته عوامی مثل ِ تو هم سوخت ِ حرکت ِ این قطار را تامین می کنند!

_ هر چند سوالم قدری عوامانه است، ولی خب! می تونید به طور ِ واضح بگید که آیا پست ِ خاصی هم خواهید داشت؟ البته خدانکرده نه برای قدرت طلبی که برای اجرای هر چه بهتر ِ برنامه ی "حل ِ تمام ِ مشکلات ِ بشر ِ امروز!"

_ دوره ی امثال ِ بانگ کی مونگ و دیگر مزدوران ِ استکبار ِ جهانی سر اومده. من دبیر ِ کل ِ سازمان ِ ملل خواهم شد و همچنین شورای امنیت به علاوه ی اوپک و اتحادیه ی اروپا و آژانس اتمی و چند تا نهاد ِ دیگه تا بتونم با هماهنگی و وحدت ِ بیشتر به سوی هدف ِ والایی که داریم حرکت کنیم!

_ می رسید به همه ی این مشاغل برسید!؟

_ چی فکر کردی جوون؟! کجا بودی اون وقت که 5000 کارمند زیر دست ِ من بودند، دست ِ کم! و مدیران ِ اقتصادی ِ مملکت تو هر بحرانی چشم ِ امید به درایت ِ من داشتند؟

_ شکم ِ مادرم!

_ در بهترین حالت ِ ممکن!

_ جسارت ِ من و می بخشید ولی خب چقدر طول می کشه این برنامه به نتیجه ی دلخواهش برسه؟

_ 2-3 ماه با کمی تقریب که البته ممکنه تو شرایط ِ خاص به 10 سال هم بکشه. ولی خب در بدترین حالت در 86 سال و 5 ماه و 41 روز! به نتیجه می رسه! مونده چقدر سازمان ها و نهادها و خود ِ مردم ِ دنیا با من همکاری کنند، مثلا یکی ش تو؟ از الان می خوای اغتشاش راه بندازی که مظفرخان نمی تونه!

_ غلط کنم! من کی باشم!

_ پس از تو یکی خیالم راحت شد می مونه 5999999999 نفر ِ دیگه!

در ناگهان ِ حادثه ای در این حد بزرگ به ناچار سکوت کردم و سراپا حیرت به قصد ِ آوردن ِ چای به آشپزخانه رفتم و برگشتم دیدم که مظفرخان با کنترل ِ رسانه ی استکباری کلنجار می رود!

_ دنبال ِ چیزی می گردید؟

_ چرا شبکه ی 4 و ندارید؟

_ با عرض ِ پوزش اون کنترل ِ شبکه های ممنوعه و استکباری ِ ماهواره است!

و کنترل ِ تلویزیون و به ایشان دادم و ایشان با قیافه ای حق به جانب فرمودند:

_ امروز افتتاحیه ی لیگ ِ برتره، بد نیست به اتفاق ِ هم ببینیم!

_ لیگ ِ برتر ِ فوتبال ِ ایران!؟

_ پس نه ونزوئلا!

_ ولی اون که 15 مرداده!؟

_ مگه امروز چند ِ مرداده؟

_ مرداد نیست و تیره، 2۱ تیر

_ پس بگو شبکه ی چهار زیر نویس نمی ده!

_ در ضمن شبکه ی چهار هم هیچ وقت فوتبال نمی ده و شبکه ی سه پخش ِ مستقیم داره!

_ عجب! از کی این جوری شده؟

_ نزدیک ِ بیست سالی که شبکه ی سه تاسیس شده!

_ عجب! پس باید خدمتتون عرض کنم که کجا بودی اون وقت که 5000 کارمند زیر دست ِ من بودند، دست ِ کم! و مدیران ِ اقتصادی ِ مملکت تو هر بحرانی چشم ِ امید به درایت ِ من داشتند؟

_ خدا رو شکر که نبودم و ندیدم!

(بعد از چند دقیقه سکوت!)

_ راستی یه پست هم واسه تو دارم!

_ جدی! چه پستی؟

_ می شی مدیر برنامه های مشاور ِ هنری ِ من

_ عالیه! حالا مشاورتون کی می شه؟

_ مایکل جکسون!

_ ولی اون که دو هفته پیش مرد!

_ عجیبه! به من چیزی نگفت! باشه مجبورم از مارلون براندو دعوت به همکاری کنم! محبوبیتش هم بیشتره و تو کازابلانکا هم بازی کرده!

...

 

***

منجمی به خانه درآمد، یکی مرد ِ بیگانه را دید با زن ِ او به هم نشسته، دشنام و سقط گفت و فتنه و آشوب خاست. صاحبدلی که بر این واقف بود، گفت:

تو بر اوج ِ فلک چه دانی چیست؟                که ندانی در سرایت کیست!

                                                                           شیخ اجل سعدی، گلستان، باب ِ چهارم

نقش ِ صدا و سیما در انتخابات ِ دهمین دوره ی ریاست جمهوری

 نظرسنجی به سبک ِ وزارت کشور

 موضوع ِ نظرسنجی: نقش ِ صدا و سیما در انتخابات ِ دهمین دوره ی ریاست جمهوری

 محدوده ی جغرافیایی ِ نظر سنجی: یکی از بخش های یکی از استان های کشور

 تعداد ِ آمارگیران: 8008 نفر

 زمان ِ نظر سنجی: 15 دقیقه و 36 ثانیه

 جمعیت ِ بخش ِ مربوطه: 42568 نفر

 طراح ِ نظر سنجی: صدا و سیما

 پشتیبان ِ مالی ِ نظر سنجی: صدا و سیما

 مجری ِ نظر سنجی: صدا و سیما

 ناظر ِ کیفی ِ نظر سنجی: صدا و سیما

 سازمان ِ غیر انتفاعی و بی طرف در نظر سنجی: صدا و سیما

 پاسخگویی به پرسش های پیش آمده در مورد ِ نظر سنجی: صدا و سیما

اسناد ِ نظر سنجی: در وزارت امور خارجه و صدا و سیما موجود است.

 طیف ِ سنی ِ شرکت کنندگان در نظر سنجی:

زیر ِ 5 سال:               15000  نفر =23/35  %

بین ِ 6تا 7 سال:         15000 نفر = 23/35 %

بین ِ 8 تا 38 سال:      3         نفر = 007/0 %

بین ِ 39 تا 49 سال:  6/8        نفر = 02/0   %

بین ِ 50 تا 51 سال:   20000  نفر = 98/46 %

بین ِ 52 تا 53 سال:   12500  نفر = 36/29  %

بین ِ 54 تا 80 سال:  3/386   نفر =  9/0    %

بین ِ 80 تا 99 سال:  7/1      نفر =  003/0  %

بین 99 تا 110 سال:  800     نفر =  87/1  %

بالای 110 سال:        152     نفر =  35/0   %

متوفی:                    19     نفر =  04/0    %

مجموع:              6/63843  نفر = 98/149 %

 توضیجات ِ نسبتا ضروری:

الف) متاسفانه 21 تن از شرکت کنندگان در این نظر سنجی حین ِ اعلام ِ نظر فوت کردند.

ب) مشارکت ِ عمومی در این نظر سنجی، خیلی خیلی قابل ِ توجه بوده است به نحوی که حدود ِ 150 درصد از ساکنان ِ بخش ِ مربوطه در این نظر سنجی شرکت کرده اند. این افراد که درصد ِ ناچیزی نسبت به بومیان ِ بخش را تشکیل می دهند ( حدود ِ 50 درصد = 6/21275 نفر ) دانشجویان و مسافرانی هستند که در زمان ِ نظر سنجی در بخش ِ مربوطه حضور داشته اند.

ج) وجود ِ اعشار در ارقام نشان از دقت و مهارت ِ بالای آمارگیران دارد.

 طیف ِ جنسیتی ِ شرکت کنندگان در نظر سنجی:

مرد: 2/23000  نفر =  03/54 %

زن:     20000  نفر =  98/46 %

نا مرد: 87/591 نفر =   39/1 %

نا معلوم: 3      نفر =   007/0 %

مجموع: 07/43597 = 41/102 %

 توضیحات ِ تقریبا ضروری:

الف) با توجه به توریستی بودن ِ بخش ِ مربوطه امکان ِ شناسایی ِ دقیق ِ جنسیتی فراهم نبوده است.

ب) وجود ِ اعشار در ارقام نشان از دقت و مهارت ِ بالای آمارگیران دارد.

 طیف ِ تحصیلی ِ شرکت کنندگان در نظر سنجی:

زیر ِ لیسانس:  1           نفر = 002/0  %

لیسانس:      2000      نفر =  69/4   %

دکترا:          40000     نفر =  96/93 %

فوق دکترا:    40000     نفر =   96/93 %

فوق ِفوق دکترا: 9/58  نفر =  13/0  %

مجموع:         9/82059 نفر = 77/192 %

 توضیحات ِ ضروری:

الف) اختلاف ِ کوچکی از لحاظ ِ داده های تحصیلی ( حدود ِ 93 % ) با آمار ِ شرکت کنندگان در نظر سنجی مشاهده می شود که طبیعی است.

ب) وجود ِ اعشار در ارقام نشان از دقت و مهارت ِ بالای آمارگیران دارد.

 

پرسش های نظر سنجی و درصد ِ پاسخ ها:

 1) صدا و سیما تا چه اندازه در انتخابات ِ اخیر بی طرفی را رعایت کرده است:

الف) خیلی زیاد                     5 نفر            = 008/0 %

ب) خیلی خیلی زیاد               15 نفر         = 025/0 %

ج ) زیاد تر                      8/45000 نفر      = 001/75 %

د) کم                             1 نفر              =  0016/0 %

 2) صدا و سیما چرا اینقدر بی طرف است:

الف) از بس که ماهه!                               5 نفر        =  008/0 %

ب) از بس که جیگره!                               15 نفر       = 025/0  %

ج) از بس که بی بی سی بـَده!              8/45000 نفر  = 001/75 %

د) به خاطر ِ این که یوزارسیف دو تا زن داشت!       10 نفر  = 016/0 %

 3) چرا صدا و سیما از برنده ی انتخابات طرفداری نکرد؟

الف) از بس که بی طرفه!                     8/44000 نفر =  334/73 %

ب ) از بس که پر روئه!                          1        نفر =  0016/0  % 

ج) از بس که مردمیه!                             10015 نفر = 691/16  %

د) اونجای آدم ِ خالی بند!                    02/20202 نفر = 670/33 %

 4) صادق محصولی، وزیر ِ از هر طرف که بگی محترم ِ کشور، تا چند بلد است بشمارد؟

الف) 8/45000                              8/45000 نفر =  001/75 %

ب) 24500000                                24       نفر = 040/0 %

ج) 40000000                                40       نفر = 066/0 %

د) کمتر!                                             0        نفر =   0 %

 5) در انتخابات ِ بعدی صدا و سیما چه نقشی خواهد داشت؟

الف) بی طرف                                             42568 نفر =  946/70 %

ب) طرفداری از نامزد ِ مورد ِ علاقه                              0   نفر =     0 %

ج) خودش را نامزد می کند                         8/45000 نفر = 001/75 % 

د) از فرط ِ بی طرفی جر می خورد!               75000000 نفر = 125000%

 توضیحات ِ بگی نگی ضروری:

الف) بعید می دانم احتیاجی به توضیج باشد و دقت ِ آمار ِ ارائه شده گویای صحت و علمی بودن ِ نظر سنجی و  نشاندهنده ی رضایت ی اکثریت ِ مردم از صدا و سیما است.

ب) وجود ِ اعشار در ارقام نشان از دقت و مهارت ِ بالای آمارگیران دارد.

دو رباعی برای آقای رئیس جمهور

آن دانش و تجربه به چیزش دای ورت                    می گفت که افشاء بکنم زرت و زرت

افشاگری اش هم به خودش می آید              مخدوش و وقیح و مضحک و یلخی و چرت

 *** 

گفتی که "بگم؟!" کاش نگفته بودی                           عیب و هنر ِ خویش نهفته بودی

یک شیخ به خواب رفت و  یک خلق به باد               کاش آن شب ِ واقعه تو خفته بودی 

سعید کریمی٫ خرداد ۸۸

6 اطلاعیه برای یوزارسیف

 

اطلاعیه ی شماره ی یک: امنیت ِ اجتماعی

 اخیراً مشاهده شده که عده ای از افراد ِ معلوم الحال اقدام به ارسال ِ اس ام اس و ساخت شعر و لطیفه و حتی کلیپ ها و عکس هایی خلاف ِ عفت ِ عمومی از همسر ِ بنده کرده و آن را با لذتی بی شرمانه و خیال ِ راحت در جامعه منتشر می کنند. از آقای فرج اله سلحشور، کارگردان ِ محترم ِ مجموعه استدعا دارم که از نمایش ِ مسائل ِ خصوصی ِ اینجانب از شبکه ی ملی خودداری کرده و هر چه زودتر به هر نحوی که خود صلاح می داند، از این جانب و همسر ِ عزیزتر از جانم، بانو زلیخا اعاده ی حیثیت و آبرو نماید.

 با تشکر و استدعای عاجل

مرحوم بوتیفار  

 

 اطلاعیه ی شماره ی دو: رشد ِ صادرات ِ غیر ِ نفتی

 با توجه به لزوم ِ حمایت از تولید کنندگان ِ داخلی و نهضت ِ کارآفرینی در کشور، صدور ِ مقادیر ِ فراوانی سیمان به مصر ِ باستان و استفاده از آن برای ساخت ِ سیلوهای یوزارسیفی را به همه ی هم میهنان ِ گرامی تبریک می گوییم. بی شک این اتفاق از دست آوردهای مهم ِ دولت ِ نهم است که به رغم ِ عدم ِ رابطه با دولت ِ فعلی ِ مصر، اقدام به عقد ِ قرارداد با دولت ِ مصر ِ باستان کرده و الحق و انصاف در این کار موفق بوده است. در همین راستا در پایان ِ مجموعه از آقای شریعتمداری (وزیر ِ سابق ِ اتاق بازرگانی) و سیمان ِ تهران تشکر شده است که ما نیز بدینوسیله از ایشان سپاسگذاری می کنیم.

 با تشکر و احترام و اقتدار

کانون ِ حمایت از صنعت ِ سیمان ِ کشور

  

اطلاعیه ی شماره ی سه: التزام ِ استفاده از کارت ِ ملی

 بنا به گزارش های رسیده  عده ای از افراد ِ سودجو که بنا به شواهد و قراین، از سرسپردگان معبد ِ آمون هستند، با دروغ و نیرنگ، سهمیه ای بیشتر از نیاز ِ خود، گندم دریافت و  به کسب ِ درآمدهای نامشروع و اخلال در اقتصاد ِ یوزارسیفی مشغول اند. خواهشمند است، متصدیان ِ مربوطه اوراق ِ هویت ِ  همه ی افراد را به طور ِ دقیق مطالعه کرده و بدون ِ رویت ِ کارتِ ملی از واگذاری ِ گندم به ایشان اکیداً خودداری شود.

 با تشکر و احترام

جمعی از نیازمندان ِ مصر ِ باستان

 

 اطلاعیه ی شماره ی چهار: تایید و تکذیب

 همان گونه که در قسمت های اخیر ِ مجموعه ی یوسف ِ پیغمبر، شاهد بوده اید، خوردن ِ یوسف در نوجوانی توسط ِ اینجانب، دروغ و گزافه ای وقیحانه بوده است که دشمنان ِ حسود و مغرض آن را ساخته و در بعضی رسانه های جمعی ِ صهیونیستی بدان دامن زده بودند. خوشحالم به لطف ِ کارگردانی ِ درخشان و شفاف ِ آقای سلحشور این حقیقت بر همگان آشکار شده است. بدینوسیله ضمن ِ تشکر از ایشان اعلام می دارم که هرگز نسبت به فرزندان ِ  سرکارخانم ِ بزبز ِ قندی یعنی؛ شنگول و منگول و حبه ی انگور، سوء قصدی نداشته ام و سال هاست که به گیاه خواری مشغولم و حتی بعضاً با سرکارخانم ِ بزبز ِ قندی ِ نازنین به سینما رفته و به تماشای فیلم  می پردازیم و حتی به کافی شاپ و درکه و استخر و ...   

 با تشکر و اعتذار ِ بی حد  و حصر

گرگ ِ ناقلا

 

اطلاعیه ی شماره ی پنج: حراست از زبان ِ مادری

 واژه ی "لیست" از زبان ِ انگلیسی وارد ِ زبان ِ ما شده و  در فارسی به آن فهرست یا سیاهه می گویند. در قسمت ِ پیشین و از زبان ِ مسئول ِ  محترم ِ توزیع ِ گندم در خطاب به کنیز ِ بانو زلیخا می شنویم که: اسم ِ شما در لیست نیست! این گزینه به دو علت نادرست است، تنها به آوردن ِ دلیل ِ دوم اکتفاء می کنیم:

مرد ِ حسابی! جمعیت ِ شهر را چقدر فرض کرده اید که توزیع کننده ی گندم با یک نگاه به صفحه ای که روبرویش است و در یک آن می گوید: اسم ِ شما در لیست نیست! و برای کش دادن ِ سریال هم که شده که بسیار مورد ِ علاقه ی تهیه کننده و کارگردان است به دفترهایش نگاه ِ سرسری هم نمی اندازد و آن کنیز ِ نگون بخت هم اعتراضی نمی کند! نکند خدا نکرده فساد و ارتشاء در دولت ِ یوزارسیف هم بوده ؟!  یا این که مامور ِ مربوطه مجهز به فن آوری دیجیتال بوده است که با توجه به معجزات ِ یوزارسیف چندان هم بعید نیست!

 با تذکر

جمعی از دوستداران ِ باحال ِ زبان ِ فارسی

 

اطلاعیه ی شماره ی شش: ممنوعیت ِ تولید ِ لوازم ِ آرایشی ِ غیر ِ استاندارد

 خواهشمند است هر چه زودتر گروه ِکارگردانی و چهره آرایی ِ مجموعه ی یوسف پیغمبر با توجه به حساسیت های پیش آمده،  به سوالات ِ پیش آمده ی زیر پاسخ بدهند:

 1- چرا در هر قسمت بانو زلیخا به اندازه ی ده سال پیر می شود و زیبایی اش را از دست می دهد؟

2- چرا کچل های معبد ِ آمون پیر نمی شود؟

3- چرا نفرتی تی ( همسر ِ آخناتون) پیر نمی شود؟

4- چرا به رغم ِ ثروت و تمول ِ جناب ِ بوتیفار٫ قصر ِ بانو زلیخا به دوربین ِ مدار بسته و دزدگیر مجهز نشده است؟

5- چرا یوزارسیف حالی از بانو زلیخا نمی پرسد؟ در حالی که به سفرهای استانی و غیر ِ استانی می رود و حال ِ مستضعفان ِ مصر ِ باستان را می پرسد؟!

6- اصلاَ آیا الهام حمیدی از جوانی ِ بانو زلیخا زیباتر است؟!

 با تشکر و گلایه

جمعی از دوستداران ِ بانو زلیخا و حومه 

 

ترور ِ یوزارسیف

بدینوسیله حادثه ی تروریستی ِ سوء قصد به جان ِ یوزارسیف را که هر اهل ِ ذوقی را از خنده روده بر کرد، قویاً محکوم کرده و از کارگردان ِ محترم ِ این مجموعه خواستاریم تا هر چه زودتر تمام ِ عوامل ِ این توطئه ی شوم را به سزای اعمال شان برساند و سوسک کند. همانا کاهنان ِ معبد ِ آمون (هفت کچلان) که بی شک مزدوران ِ استکبار ِ جهانی هستند، باید بدانند؛ با تدابیر ِ هوشمندانه ی جناب ِ سلحشور، محال است بتوانند به افکار ِ پلید ِ خود جامه ی عمل بپوشانند و این مجموعه حداقل پنجاه قسمت ِ دیگر (اقلاً) با حضور ِ یوزارسیف ادامه خواهد داشت.

جمعیت ِ حامیان ِ یوازارسیف و حومه

انقلاب ِ سفید ِ یوزارسیفی

با اذعان به این که نوشتن از "یوزارسیف"، یوازرسیف بازی ست اما به ناچار به سهم ِ خود از بودجه ی بیت المال که صرف ِ این شاهکار ِ بی بدیل شده می نویسم،

آمار ِ معجزات ِ یوزارسیف در این سریال به جرات بیشتر از تمام ِ پیامبران ِ تاریخ است و از این بابت باید به جناب ِ سلحشور و دیگر دوستان خسته نباشید گفت، به ویژه که در قسمت های کودکی ِ یوزارسیف به طور ِ میانگین در هر قسمت شاهدِ 8/4 معجزه بودیم که آمار ِ قابل ِ توجهی ست و این که در قران نیامده هم حتما مهم نیست و این که برای نمونه در آیه ی 26 سوره ی یوسف می خوانیم:

وَ شَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ أَهْلِهَا إِن كَانَ قَمِيصُهُ قُدَّ مِن قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الكَاذِبِينَ

و شاهدى از خانواده ی آن زن شهادت داد اگر پيراهن ِ او از جلو چاك خورده زن راست گفته و او از دروغگويان است.

و دقت کنید به این نکته که اهلها (=بستگان) چگونه طفل ِ شیرخواره معنی شده است؟ البته برخی تفاسیر این گونه تفسیر ( و نه ترجمه ! ) کرده اند ولی چه طور جناب ِ سلحشور به برخی دیگر از تفاسیر عنایت نداشته اند و تنها به رکورد ِ معجزات ِ یوسف اندیشیده اند؟! آیا ایشان سریال ِ تاریخی ساختن را با میدان ِ المپیک یکی فرض کرده اند؟!

از این دست بحث ها فراوان است و خیلی ها به آن پرداخته اند اما دلیل ِ تماشای این سریال از جانب ِ من، طنز ِ نهفته در آن است که بسیار با مزه و ظریف و رشک برانگیز است. جدا از لهجه ی فرعون و مدل ِ موی پسرش (رحیم نوروزی) اشاره ی درست ِ کارگردان به تمدن ِ با شکوه ِ مصر ِ باستان قابل ِ توجه است. برای نمونه به صافی ِ مدل ِ موی ایناروس (امیر حسین مدرس) دقت کنید و این که گِلَت پدیده ی جدیدی نیست و آن موقع هم یافت می شده و از این موهای زیادی صاف در این سریال کم نمی بینید که آدم را بیشتر یاد ِ تبلیغ های شبکه های منحطی می اندازد که اتوی مو تبلیغ می کنند و قس علیهذا!

کرم های رفع ِ چروک ِ صورت نیز از دیگر یافته های مصریان بوده است که جناب ِ سلحشور به آن اشاره کرده است، این کرم ها از کرم ها و حتی جراحی های پلاستیک ِ امروزی بهتر عمل می کرده اند و شایسته است که به فرمول ِ آنها دست پیدا کنیم، شاهد ِ موضوع ندیمه ی زلیخاست (کاری ماما) که انصافاً در حدود ِ بیست سال اصلا تکان نخورده و تازه زلیخا در قسمت ِ اخیر از او پیر تر است. بزنم به تخته!

البته ایناروس (مدرس) هم خیلی خوب مانده و تکان نخورده با موهای خوشگلش. به این فهرست باید کچل های معبد ِ آمون را افزود که لایتغیرند و احتمالا هنوز هم در مصر هستند با همان شکل و شمایل. شخصیتی به نام ِ مالک (که یوسف را از چاه به در آورد و کف کرد و کلی معجزه از او دید و او را فروخت! ) نیز بعد از بیست سال بیشتر از چند مو سپید نکرده و صورتش همان طور مانده. حال بد نیست از جناب ِ کارگردان پرسید که چه توطئه ای در مصر ِ باستان بوده که برخی دیگر پیر شده اند؟! آیا زلیخا و بوتیفار کرم ِ تقلبی مصرف می کرده اند؟!!

البته این که مصریان چگونه لباس می پوشیده اند و آرایش می کرده اند، برای ما چندان واضح نیست. (غیر ِ چندان یعنی که کت و شلوار و کروات نمی پوشیده اند!) اما بد نیست جناب ِ سلحشور از افراد ِ معلوم الحالی چون مایکل جکسون و دیگر هالیوود نشینانی که به بازسازی ِ آن دوران پرداخته اند، نام می برد، بالاخره خیلی از طراحی های صحنه و لباس و چهره پردازی های این سریال کپی از همان افراد ِ معلوم الحال است!

و بعد تر

فهرست ِ پایانی ِ سریال انصافاً جذاب ترین بخش ِ سریال است. به رغم ِ هشدارهای مکرر ِ سازمان ِ آب، فیلمنامه نویس، آنقدر به قصه آب بسته که وقتی به تیتراژ ِ پایانی می رسی در پوست نمی گنجی! در فهرست ِ بلند بالای اسامی، نکات ِ بامزه زیاد است که علی ایحال جدا از ماخذ ِ تاریخی قرار دادن ِ دیوان ِ اشعار پروین اعتصامی( که گویا از معاصرین ِ یوزارسیف بوده!) تشکر از رئیس جمهور در این میان قابل ِ توجه است. بعد از تماشای قسمت ِ امشب و به صدارت رسیدن ِ یوسف متوجه ِ دلیل ِ این تشکر شدم. به سخنرانی ِ یوزارسیف در این مراسم و رفتارهای بعد از صدارتش دقت کنید، شباهت های قابل ِ توجهی بین این شخصیت و رئیس جمهور می بینید.

ماشالا اینقدر این سریال آموزنده است که حد و حصر ندارد. نظریات ِ شبه مارکسیستی، شبه انقلاب ِ سفیدی ِیوزارسیف درباره ی کشاورزی هم بامزه است و معلوم می شود که این غربی ها همه چیزشان را از ما برداشته اند و ما خیلی کارمان درست است. عجالتا تا همین جای سریال از جناب ِ سلحشور باید سپاس گذار بود تا بعد از این چه پیش آید. بعید می دانم پرهیز گاری کنم و باز هم از یوزارسیف خواهم نوشت!

نجات ِ فوتبال ِ ایران در چند مرحله

 

از خدا که پنهون نیست، از شما چه پنهون، یکی از بستگان ِ خیلی دور ِ نگارنده که اگه بخوام نسبتش و با خودم شرح بدم، 4 صفحه ی A4 جا می گیره، 7:35 صبح ِ شنبه بهم زنگ زد و ازم خواست که یه فکری واسه فوتبال ِ این مملکت بکنم و تذکر داد " ما [ طبق ِ معمول ! ] تو موقعیت ِ حساس و بحرانی ای قرار داریم و مکناد که شما غافل باشید و فردا انگشت ِ حسرت به دندان بگزید و وااسفها سر دهید! "

 به حضرتش یادآور شدم که: کجای کاری آقا! من انگشتِ فوق الذکر و بریدم و یاکوزا شدم! قول هم می دم که عمراً وااسفها سر بدم و هر چی شد حوالتش می دم به یکی از اعضاء محترم و مکرمم که صلاح می دونم!

 ولی افسوس که ایشان حرف حالی بشو نبود و گیر داد و اونقدر اصرار کرد که مجبور شدم کمی فسفر بسوزونم و بعد از خوردن ِ یه لیوان چایی در عرض ِ پنج و نیم دقیقه نسخه ی فوتبال ِ ایران را پیچیدم، امیدوارم که مسئولین ِ ذی ربط و بی ربط، بهش عمل کنند.

  

1-   عادل فردوسی پور را از برنامه ی نود اخراج کرده بر روی یقه اش به مقدار ِ لازم سس ِ قرمز بریزید ( به جهت ِ تنبیه ) او را به سمت ِ کاردار ِ فرهنگی ِ ایران در ماداگاسکار منسوب کنید و بدانجا بفرستید و هر گونه پل ِ ارتباطی ِ او را با رسانه های داخلی تا 99 سال قطع کنید.

 

2-    برای ادامه ی برنامه ی پر طرفدار ِ نود و جلوگیری از تضییع حقوق ِ دیگران و در راستای انتقاد ِ سازنده، از علی دایی دعوت کنید تا هر هفته، هر چقدر که اراده کرد، به تنهایی و بدون ِ حضور ِ  میهمان حرف بزند.

 

3-   از آنجا که تعداد ِ تیم های لیگ هژده تاست و پرسپولیس و استقلال در جام ِ باشگاه های آسیا قرار است بازی کنند و جام ِ حذفی هم داریم و تیم ملی هم بازی های زیادی پیش ِ رو دارد، تعداد ِ هفته های سال را به نود هفته و حتی بیشتر افزایش دهید در صورت ِ موثر نبودن به بند ِ بعدی عمل کنید.

 

4-   تعداد ِ تیم های لیگ ِ برتر را به چهار تیم کاهش دهید. برای اجرای عدالت هر ساله لیگ برتر با حضور ِ پرسپولیس ِ تهران، سپاهان ِ اصفهان، پاس ِ همدان و استقلال ِ تهران برگزار شود و برای این که حق ِ کسی پایمال نشود، تیمی از لیگ ِ برتر به دسته ی پایین تر سقوط نکند و تیم های دسته ی اول هم با خیال ِ راحت با خودشان بازی کنند الی النهایه!

 

5-   یک تیم ِ ملی دیگر که تا حدودی تیم ِ ملی اصلی به نظر برسد درست کنید و محمد مایلی کهن را به سمت ِ سر مربی ِ آن برگزینید. تیم ِ ملی دیگر می تواند هر جا و هر طور که دلش خواست بازی کند، کسی حق ِ انتقاد نخواهد داشت و لزومی هم ندارد که مردم از نتایج ِ آن باخبر شوند.

 

6-   در راستای انتقاد ِ سازنده از تیم ِ ملی و پاسخ گویی به مردم و رسانه ها، هیچ فرد ِ حقیقی و حقوقی ( حتی محمد حقوقی ) به استثناء بازیکنان و کادر ِ فنی ِ تیم ِ ملی، حق ِ اظهار ِ نظر در مورد ِ تیم ِ ملی را ندارد.

 

7-   دل ِ امیر قلعه نوعی را به دست بیاورید! حتی شده به تیم های مقابل ِ استقلال پول بدهید تا به استقلال ببازند، البته موضوع ِ فوق تابلو نشود!

 

8-   51% از بلیت فروشی ِ هر مسابقه ی فوتبالی که در ورزشگاه ِ آزادی برگزار می شود را به من بدهید تا هر طور که صلاح دیدم هزینه کنم.   

 

غزل ِ امریکایی

 

نگاه ِ سرخ ِ امریکایی ات را دوست می دارم

روال ِ خوب ِ بی پروایی ات را دوست می دارم

 

سیاست های شفافت که پیرامون ِ آغوش است

 تز ِ ضد ِ صدا سیمایی ات را دوست می دارم

 

عزیز ِ لحظه های داغ ِ قلیان ِ دوسیب و حکم

 شدیداً رنگ و بوی چایی ات را دوست می دارم

 

هزاران ناوگان ِ سوسک زانو می زند پیشت

 شکوه و شوکت ِ دمپایی ات را دوست می دارم

 

همه چیزی که با تو نسبتی دارد، پُر از خوبی ست

 که از ژرفای جان، خان دایی ات را دوست می دارم

 

اگر چه جد و جد ِ جد ِ جد ِ جد ِ من ترک است

 ولی رفتار ِ کانادایی ات را دوست می دارم

 

" مرا در منزل ِ جانان چه جای امن چون هر دم "

 جرس زِر می زند: زیبایی ات را دوست می دارم

 

مهم تنها تویی، غیر از تو چیزی من نمی خواهم

 ولی هم اندکی دارایی ات را دوست می دارم

 

تمام ِ زندگی  ِ مشترک یعنی: دو تن، یک سقف

 از این رو خانه ی ویلایی ات را دوست می دارم

 

محبت خرج دارد، دسته چک آغاز ِ هر عشق است

 کلوزاپ ِ قلم فرسایی ات را دوست می دارم

 

پدر از من درآوردی ولی با این همه جی گر

 جنون ِ جاری ِ آنجایی ات را دوست می دارم.

 

آقا! جمع کنین این قرتی بازی ها رو!

 

 

عصرِ جمعه یکی از آشنایانِ پا به سن گذاشته که بیشترِ اوقات هم از قضا معقول به نظر می رسد، مثلِ اجلِ معلق بر خانه ی ما نازل شد، همچو لبو سرخ، ابرو در هم، پیشانی از فرطِ چروک مچاله، غرولندکنان و ننشسته گفت: آقا یعنی چی؟! تا کی جامعه ی بشری باید بازیچه ی یه مشت آدمِ سودجو و سلطه طلب و بعضاً استثمارگر باشد؟! که چی؟!

 

عرض کردم: چی؟ که چی؟!

 

فرمودند: یعنی شما تلویزیون ندارید؟ یا دارید و کورید؟

 

گفتم: داریم، ولی حقیر با اجازه تون کم تلویزیون تماشا می کنم.

 

فرمودند: حالم از این افه ی روشنفکری به هم می خوره، زنده ای و تو جامعه وول می خوری ولی تلویزیون نگاه نمی کنی! به تو هم می گن آدمِ زنده؟

 

گفتم: چه عرض کنم! حالا مگه چی شده!

 

فرمایش کردند: آقا بشریت سال هاست که بازیچه ی عده ای آدمِ مسخره و قرتی شده!

 

به اندک حجمِ فعالِ مغزم فشار آوردم و گفتم: قضایای اوستیای جنوبی را می فرمایید؟

 

فرمودند: نه آقا! اونجا جنگه! چیزِ مهمی نیست! بذار هم دیگه رو تیکه پاره کنن تا بفهمند لیبرالیسمِ قراضه ی غربی نمی تونه جوابگوی مشکلاتِ منطقه باشه!

 

گفتم: پس منظورتون چیه؟

 

فرمودند: به پدرِ خدا بیامرزت بارها تذکر دادم که تو رو بفرسته یه رشته ی درست حسابی بخونی نه این جفنگیاتی که می نویسی و تازه حق التحریر هم بهت نمی دن، بدبخت! المپیکِ بیست و هشتم شروع شده آقا!

 

گفتم: بله در جریانم!

 

داد زدند:  تو کدوم جریان؟ جریانِ غفلت؟ آقا بیدار شوید از خواب! این همه هزینه برای چی؟ 42 میلیــــــــــــــارد دلار، شایدم بیشتر! که چی؟ آقا! جمع کنین این قرتی بازی ها رو! به فکرِ نجاتِ نسلِ بشر باشید!

 

یادآور شدم: حتماً مستحضرید که اتفاقاً این رویداد سعی می کنه تا همه ی ملیت ها و قومیت ها رو با صلح و دوستی کنارِ هم جمع کنه!

 

جفت پا پریدند وسطِ حرفم: آقا ما رو گرفتی؟! تو هم زدی به جاده ی سفاهت و جهالت و ضلالت! کدام صلح؟ فریبِ این رسانه های تا خرخره فاسد و مزدور و نخور! اصلاً اگه همین 42 میلیارد دلار و به علاوه ی هزینه هایی که هر یکی از کشورها واسه این مسابقاتِ مسخره کرده رو جمع کنن و بینِ مردم تقسیم کنن می دونی به هر کی چقدر می رسه؟ تازه صلح و دوستی و برادری هم شکلِ عملی پیدا می کنه! نه یه شعارِ تو خالیِ عوام فریب! ( و با انگشت به من اشاره کرد! )

 

جا خوردم و عرض کردم: البته یه مقدار پولکی می شه!

 

فریاد برآوردند: آقا یه مقدار یعنی چی؟ خوبه چند واحد ریاضی وسطِ اون چرندیاتِ ادبی پاس کردی! می دونی تو آفریقا چقدر گرسنه داریم؟ می دونی درآمدِ خیلی هاشون دقیقاً صفره؟ به قولِ همین پسره که زیاد داد می زنه، چی چیِ نامجو؟! عدد بده!

 

گفتم: اگه فرض کنیم بقیه ی کشورها 18 میلیارد دلار خرج کردند،

 

جمله ام  رو فی الفور جر دادند: بیشتر آقا بیشتر!

 

به ناچار گفتم: فرض می گیریم 28 میلیارد با اون 42 تا می شه 70 میلیارد دلارِ آمریکا و تقسیم بر 6 میلیارد آدم! می کنه نفری 11 دلار و 66 سنت!

 

نیششان گشوده شد و فرمود: بله! این عدد پولِ کمی نیست! تازه برای اجرای بیشترِ عدالت به اروپایی ها و امریکایی ها و کانادایی ها و ژاپنی ها و استرالیایی ها و خودِ همین چینی های چشم بادومی پول نمی دیم و سهم شون و می دیم به کشورهای فقیر!

 

به شکلی بسیار مسالمت آمیز اعتراض کردم: اونایی که گفتی توسعه یافته اند و به قولِ شما مستکبر، چینی های ننه مرده رو چرا از گردونه ی عدالت پرت کردید بیرون؟!

 

فرمودند: آقا زیادند! بیشتر از یک میلیاردند! تازه شم دارند خودشون کم کم مستکبر می شند و نزدیکِ 15 درصد از اقتصادِ دنیا دستِ اوناست! حذف شند بهتره، اونا هم برند کنار، به هر کی تو دنیا 20 دلارمی رسه که خودش کلیه! فکر کن یه خونواده ی 18 نفره ی بورکینافاسویی با این پول صاحبِ 360 دلار می شند که با حمایتِ یونیسف و یونسکو و چند تا یونِ دیگه، می تونن یه کارگاهِ تولیدیِ کم هزینه ی زودبازده بزنند و از بیماریِ فقر رها بشند!

 

انگشت از فرطِ شگفتی گزیدم و گفتم: آه که این طور!

 

فرمودند: بله! چی فکر کردید؟ تو عمرم 15-20 تا المپیک دیدم، فکر می کنی آخرش چی می شه؟ یه عده ای مدال می گیرند و یه عده هم نمی گیرند و همه شون هم می رند خونه هاشون تا 4 سال بعد، این هم شد تلاش برای صلح و دوستی؟! فریبِ رسانه ها رو نخور و به چیزی که می بینی اعتماد نکن! به چیزی فکر کن که نمی بینی! تازه شم تو جدول همیشه همین دم بریده های مستکبر اول می شند و 5 درصدِ مدال ها هم به کشورهای جهان سومی نمی رسه، این یعنی عدالت؟ یعنی تلاش برای دوستی و برادری؟ عاقل باش جانم! حداقل تا جایی که ازت توقع دارند!

 

 

یادداشتی بر ترانه ی نازی، سعيد آسايش

 

ماجرای فرارِ مادموزل نازی

 

نازی نازی امشب دلم مستِ توئه     

نازی نازی دلِ تنهام هنوز دستِ توئه

نازی تو که یار نداشتی        قصدِ فرار نداشتی

چرا رفتی و بی خبر باز       داغ رو دلم گذاشتی

امشب دلم دوباره             هوای لبات و داره

به باد می گم که بازم         بوی تنت و بیاره

 

رفتی یادتم گلِ من           نازی نازی ناز گلِ من

عشق تو حالا تو دلِ من      نازی نازی ناز گلِ من

 

ديباچه:

 

"شك" جراتی ست غريب و عزمی ‌ست عظيم تا كشفی تازه از هستی و نقبی ‌ست به دنيايی ديگر،‌ كفش ‌های مكاشفه می ‌بايست به پای كرد و قدم در راهِ  بی برگشت گذاشت، اينك آوايی در گوشم می ‌پيچد و مرا می ‌خواند:

ــ بابا بی ‌خيل! اينم شد حرف زدن! دو كلوم مثل‌ بچه ی آدم حرف بزن مام بدونيم چی می گی! لامروت!  

 

تف سير بندِ نخست:

 

ای مادموزل نازی!‌ امشب دلم مستِ‌ شما بوده و هنوز دلِ تنهای من در دستانِ شما قرار دارد.  

 

تف سير بندِ‌ دوم:

 

ای مادموزل نازی! عطف به اين كه سركارعليه يار نداشتيد،‌ يحتمل فكرِ فرار هم نداشتيد! پس چرا ای جان به فدای تان، بی هيچ اطلاع قبلی رفتيد و مجدداً داغ بر دلم نهاديد؟!

 

تف سير بندِ سوم:

 

(غيرِ قابلِ درج تشخيص داده شد!)

 

تف سيرِ بندِ چهارم:

 

ای مادموزل نازی! هر چند كه رفته‌ايد اما ای گلِ‌ من! هنوز به يادتان هستم، عشق‌ِ شما‌ توی ضلعِ شرقیِ دريچه ی آئورت‌ِ قلبِ‌ من مانده و بعضاً باعث‌ِ سد‌ معبر برای عابرين می ‌شود، خواهشمند است برای رفاهِ حالِ شهروندان، در اسرعِ وقت آن را به مكانِ ديگری انتقال دهيد،‌ پيشاپيش از مساعدتِ‌ شما كمالِ‌ تشكر را دارا می ‌باشم.

 

                                                                      با تقديم احترام

   

                                           آلن رُب گری ‌يه (معاونت ِ بهداشتیِ شهرداریِ  پاريس و حومه)

 

 

 

 

نازی: دلتون بسوزه،‌ همه تون و پيچوندم و فرار كردم!

 

آخرين خبر از نازی:

به گزارشِ واحدِ‌ پرتِ خبر،‌ ديروز عصر نازی در كيوسكِ روزنامه فروشی ‌ای واقع درخيابانِ بهمنيار( ياغچی آباد) مشاهده شده است،‌ به گفته ی  شاهدانِ ‌عينی،‌ نازی ابتدا از دكه دار ساعت و بعد به ترتيب: نشانی‌ِ نزديك ترين كافی شاپ، سن ِ دكه دار،‌ آمار ِفروش"زن ها همه فرشته اند"، نتيجه‌ ی بازیِ پرسپوليس و سایپا و بالاخره درصد‌ِ محبوبيتِ خودش و ‌یکی از مجلاتِ زرد را پرسيده و به قصد‌ِ مترو، سوارِ اتوبوس ‌های بخشِ خصوصی شده و مكانِ مذكور را ترك كرده است.

 

او در گفت و گوی كوتاهی كه چهار ساعت و بيست و سه دقيقه طول كشيد، تمامِ مطالبی كه در جرايدِ دو هفته اخير به او نسبت داده نشده را تاييد كرد و اعلام كرد كه از همان آغاز قصدِ فرار داشته است. در ضمن او نسبت خود با نازی های پيشين از جمله: نازی ناز نكن، نازی همدمِ من و ... را به شدتِ هر چه تمام ‌تر رد كرد. 

 

 

داده های آماری به شيوه ی مجيد خانِ جلالی:

 

33 بار در اين آهنگ به اسمِ" نازی" اشاره شده است. اين عدد می‌ تواند نشان دهنده ی يكی از سه موردِ زير باشد:

الف: نازی 33 سال دارد!

ب: وزنِ نازی 33 كيلو است!

ج: قدِ نازی 133 سانتيمتر است!

د: هر سه!

 

معمای دستوری:

 

هر كی مَرده! هر كی ادعاش می شه! هر كی فكر می كنه دوگوله ‌ش خيلی توپه! و خلاصه هر كی فكر می ‌كنه زبانِ فارسی بلده، بياد جلو بگه: فعلِ اين جمله كو؟    

"عشقِ تو حالا تو دلِ من؟!"    

آيا به راستی نازی برای رد گم كنی،‌ فعلِ اين عبارت را دزيده و با خودش برده؟ اگر اين طور باشد اين فعل الان كجاست؟!

فعلا تا مشخص شدنِ موضوع می توانيد جمله را هر طور كه عشقتون می ‌كشـــــــــــه تموم كنيد، چند راهنمايی:

 

عشق تو حالا تو دل من راند

عشق تو حالا تو دل من می ‌درخشد!

عشق تو حالا تو دل من وول می خورد!

عشق تو حالا تو دل من روپایی می ‌زند!

عشق تو حالا تو دل من در کتاب چاپ می ‌كند!

عشق تو حالا تو دل من حركاتِ موزونِ مجاز انجام می ‌دهد

عشق تو حالا تو دل من معلوم نيست دارد چه غلطی می ‌كند!

و ...

 

نتيجه گيریِ فلسفی:

 

چرا هيچ كس نمی پرسد: نازی چرا فرار كرد؟ چرا همه با شنیدن ِ روایت ِ غم انگیز ِ او می رقصند؟! به ويژه اين كه همه‌ ی كارشناسان اعتقاد دارند بی يار بوده است! به هر حال اين فرار اتفاق افتاده و بايد از زوايای مختلف، آن را بررسي كرد. پيشنهاد می كنم به اين موضوع نيز پرداخته شود كه آيا فرارِ نازی ربطی به فرارِ مغزها دارد،‌ يا نه؟! آيا مغزِ نازی حاویِ اطلاعاتِ مهمی بوده است؟ آيا كشورهای همسايه در اين توطئه مشاركت داشته اند؟ خوشحالم در پايان يادآوری كنم كه حقيقت،‌ خورشيدی ست كه پشتِ  این جور ابرهای زپرتی! پنهان نمی ماند و دير يا زود علتِ واقعیِ فرارِ نازی برای همه روشن خواهد شد. به اميدِ آن روز.   

 

سعید کریمی، اسفند 86