Powered By
BLOGFA.COM
خورشید ِ لعنتی
زود بالا آمده بود و ما
مجبور شده بودیم شب را
نیمه کاره ول کنیم
و فحش بکشیم
به ایل و تبار ِ آگاهی
ما برای
درک ِ روز
آماده نبودیم
ما فقط می خواستیم
شب را درست تلفظ کنیم
شب را درست تنفس کنیم
خورشید ِ لعنتی
زود بالا آمده بود
لعنت به پدر ِ بی پدر ِ زمان!
دو متر مانده به دیوار، درد بکش!
شبیه ِ شب شو و بسیار، درد بکش!
تو شکل ِ موجز ِ آتشفشان و تگرگ
(غرور ِ خسته ی آوار)، درد بکش!
شبیه ِ نبض ِ زمان وقت ِ زلزله ای!
هزار و یک میلیون بار، درد بکش!
به گور ِ فاجعه خوابت نمی بَرَد آه!
دوباره زنده شو، زنهار! درد بکش!
مسیح باش، ولی زنده، قابل ِ لمس!
گلو به بغض بیاَنبار، درد بکش!
ردیف باش، ولی سخت و قافیه سوز
و بیت بیت غزل وار، درد بکش!
به تو چه این همه ظلمت؟! ترا چه نَسَب؟!
سپیده باش و سپیدار! درد بکش!
طرب نصیب ِ تو هرگز نشد، کولی!
به ضرب ِ زخمی ِ گیتار، درد بکش!
ميان ِ ماندن و رفتن، تویی و منم
مرا به خاطره بسپار، درد بکش!
مجال ِ پنجره دیگر تمام شده!
و خانه یعنی: دیوار، درد بکش!
تیر ۸۶
یک
بیدار شده بودی
و داد می زدی:
کلمه! کلمه!
سراسیمه کتاب ها را می گشتی
برگ های فقیر ِ لغت نامه آزارت می داد
خودت را خواب دیده بودی، شاید
گلدان های گِلی را، شاید
و شاید
آن چنار های همیشه گی را
شنبه را با آیینه اشتباه گرفته بودی
(همسایه ها نگرانت هستند)
تب نداشتی
فقط یادت رفته بود
چراغ ِ بالکن را خاموش کنی
هنوز سردت نشده بود
اما خوب می دانستی
که چیزی را دارند از تو پنهان می کنند.
همه ی زمستان از پنجره به کوچه نگاه می کردی
و به عابرانی که بی سرود می رفتند و می آمدند
من در ماشین نشسته بودم
تا بهار صبر کردم
تا به تو بگویم
خورشید دوست دارد به خانه ی ما بتابد
بغلت کرده بودم
و تو آهسته از من ساعت را پرسیده بودی
و من به تو اطمینان داده بودم که
ما هنوز وقت داریم
تو مجبور شده بودی به یادم بیاوری
ما چند موزائیک با خوشبختی فاصله داریم
چای سرد شد و ساعت سرد تر
من به ماشین برگشتم و تو کنار ِ پنجره ایستادی
همسایه ها به مسافرت رفته بودند
با همه ی چمدان هایشان
دیوارها با خیال ِ راحت
همه ی حجم ِ اتاق را اشغال کرده بودند
تو
بیدار شده بودی
و داد می زدی:
کلمه، کلمه
کلمه، کلمه.
دو
از روز ترسیده بودیم
از انبوه ِ روز ترسیده بودیم
تکه پاره های آفتاب را جارو کردیم
و در کیسه های سیاه حبس کردیم
سه بار پنجره ها را با پرده پوشاندیم
تا همرنگ ِ دیوار ها شدند
دست هایمان را در دستکش های سیاه پیچیدیم
تا نوری در خانه باقی نمانده باشد ..
پنج سال در شب بستری بودیم
دوستان مان گه گاه به دیدار ِ ما می آمدند
از پشت ِ در با ما حرف می زدند
از حیاط می گفتند
از کوچه می گفتند
از ارتفاع ِ آفتابی که پشت ِ خانه ی ما
انبار شده بود و گه گاه
از شیوع ِ شیون در ناودان ها می گفتند
ما هیچ صدایی نمی شنیدیم.
عادت کرده بودیم
به ساعت ها بی اعتنا باشیم
و به گلدان هایی که خالی بودند
هر وقت هم دیگر را می دیدیم
از روی عادت با لبخند
به هم شب به خیر می گفتیم
ما حرف ِ دیگری برای گفتن نداشتیم
این طور به نظر می رسید
بعضی وقت ها هفته ها می شد که
ما هم دیگر را نمی دیدیم و
دلتنگ بودیم
دلتنگ ِ لبخند یا شب به خیر یا دیدار ِ هم
سال ها بعد صبح
چند روز قبل از بهار
مرا بیدار کردی و
با من از پنج سال بی خوابی حرف زدی
با ترسی که در لهجه ی ما رسوب کرده بود
از گلدان هایی گفتی که خالی بودند
و از غیبت ِ دوستان مان
حرفت که تمام شد
فهمیدیم آن روز دیگر
حرفی برای گفتن نداریم
تنها توانستیم از تَرَک خوردن ِ سقف ها
گریه کنیم
ما سال ها گریستیم
که از روز ترسیده بودیم
از انبوه ِ روز ترسیده بودیم.
آذر ۸۶
به همین لحظه ها که منگنه شده به مرگ
به همین بغض ها که حک شده ست بر صدام
به همین واژه های تـُخس و خسته و عبوس
به همین روزهای بی شمار ِ بی مرام
به همین باز هم تو نیستی، تو نیستی!
و منی که به هست می زنم که نیستم!
و دوباره شبی که رج نمی خورد به صبح
و هزار آینه تویی که من گریستم!
به همین لعنتی که تـُف شده به بودنم
به همین آیه های عاصی ِ همیشه گی
به همین ناگزیر ِ ناگهان ِ بی امان
به همین ها که مصطلح شده به: زندگی
به همین فاعلاتُ فاعلاتُ فاجعه
به همین اعتیاد ِ مزمن ِ جنون، قسم!
جاده محکوم ِ رفتن و رسیدن ِ به توست
به تو آری، اگر چه لنگ و لوک، می رسم!
چیز ِ مهمی از من دریغ شده است!
این سان که روحم آماج ِ تیغ شده است
سهمی نبود جز مرگ و فاجعه مرا
توفانی ام که وقف ِ حریق شده است
مایوس و ظلمت آلودم از همه ی شهر
فردا از این شب آباد ضیق شده است
با من چه ماجرا تازه می کند؟!!
مرگی که جمله در من رقیق شده است!
غیر از سقوط تاویل ِ دیگرش نیست
زخمی که دره آسا عمیق شده است ...
سعید کریمی، تیر 86
تقدیر ِ هم بودیم، با فرض ِ "تقدیر را تغییر ممکن نیست"
ما؛ این هجای تلخ و طولانی اینک فقط انبوه ِ تنهایی ست
ما سعی می کردیم، اما سعی هر روز زخم ِ تازه در پی داشت
هی فصل ها را دوره می کردیم تقویم در ما بغض می انباشت
یک شب زمان را سر بریدیم و من ته کشیدم در خود و تو نیز
از این به بعد از ما فقط "ما" ماند مدفون میان ِ حفره ی پاییز
*
در جایی از یک شعر، یا یک فیلم باید به یاد ِ هم می افتادیم
آنگاه رجعت؛ جراتی مجروح دیروزهایی که به شب دادیم
باید به یاد ِ هم می افتادیم در ناگهان ِ چارشنبه عصر
جایی در این شهر ِ نباید ماند! ویلا، سنایی، چار راه ِ قصر
ما چند بار از هم غزل رُستیم؟ ما چند باران خیس رقصیدیم؟
ما چند بوسه هم نفس بودیم؟ ما چند آغوش آسمان چیدیم؟
باید به یاد ِ هم می افتادیم تقدیر را تغییر ممکن نیست
سخت است با مرهم خودی گردد زخمی که جز به درد مومن نیست.
ما را به دیروز پرت کردند
و دست هامان را حبس گرفتند
آنقدر
که از فرط ِ مشت
سبز شویم
حالا
سال هاست
از ارتفاعی تاریک
فردا را
رصد می کنیم
بی اعتنا به اعتبار ِ زخمی ِ تاریخ!
به تو هشدار می دهم! برگرد !
ای غروب ِ همیشه گی ای مرد
از همان جا که ایستادی، هی!
بی تامل، شتاب کن، برگرد
لج نکن! آسمان که با ما نیست!
و زمین نیز، پوزخندی سرد
تو که بودی و دیدی این تقدیر
چه به روز ِ سپیده مان آورد !
و تمام ِ غزل سیاهی شد
و صدایم سکوت را خو کرد
چقدر روز بی صدا مُرد و
چقدر شب مچاله شد از درد؟
باز رُسـتیـم و باز پژمردیم
اُف بر این لحظه های زردازرد !
شاید این بغض ِ واپسین باشد
واپسین شب نوشت قبل ِ نبرد !
اسفند 83
از صبح
به روز خیره شدم
که چه بیهوده طول می کشد
که چه بیهوده طول می دهد
و هیچ اتفاقی
احتمال ِ افتادن ندارد.
۲
آنها حق داشتند
به هیچ چیز ایمان نیاوردند
نه به کوه
نه به رود
نه حتی صداهامان
هنگام که خورشید
آهنگ ِ غروب دارد
شب نا گزیر است
آنها حق داشتند.
.jpg)
واژه از من ، قصه از تو
قصه از من ، لحظه از تو
طرح ِ این ترانه از من ، هق هق ِ شبانه از تو !
ضرب ِ رقص ِ کولیا رو ، خوشترین رنگ ِ صدا رو
قصه های ناتموم و ، ناتموم ِ آرزوم و
با تو فهمیدم و دیدم ، با تو رفتم و رسیدم .
اسم ِ تو ، مثل ِ یه فانوس روشنه تو هر ترانه م
پُر ِ عطر ِ گل ِ سرخه ، پُر ِ حرف ِ عاشقانه م
اولین سطر ِ شروع و آخرین حرف ِ من و تو
نیمه ی گذشتن از تو ! گفتن و نگفتن از تو !
واژه از من ، قصه از تو . . .
ترانه سرا : سعید کریمی
آهنگ : سعید امیراصلانی
تنظیم : ایرج همدمی
خواننده : مائد علیپور
آلبوم: کیش و مات
انتشار: مرداد 88
لینک آهنگ: http://www.maedmusic.com/main.html
بابا بزرگ همیشه می گفت: تلویزیون چیز ِ بدیه!
هر چی و توش می شه نشون داد! آخ که چه پاییز ِ بدیه!
راس یا دروغ؟ فرقی نداره! دروغ غربی شرقی نداره!
بگو، ببند، بزن، بسوزون بباف از آسمون به ریسمون
مهم اینه یه عده هستن از صب تا شب جلوش نشستن!
میکروفون و بچسب تا خیکش! مرتیکه ی جفنگ ِ چی کش!
به من بگو كه: حقيقت ندارد اين كابوس
سپيده شو، برهانم از اين شب ِ منحوس
از اين فضای هميشه در آستانه ی بغض
از اين دريچه ی بی آسمان ِ رويا پوس!
دوباره بر می خيزيم و ... باز تاريكی ست
بگو چقدر بخوابيم؟! چند دقيانوس؟!
. . .
کی می آد با هم بریم؟ زیر ِ بارون بمونیم
خیس بشیم آی خیس بشیم، واسه ابرا بخونیم
کوچه ها خیابونا، عابرای خیس ِ آب
گره ِ کور ِ عبور، افسرای خیس ِ آب
غزل و ترانه خیس، حرف ِ عاشقانه خیس
گونه ی ستاره خیس، قصه ی شبانه خیس
خیسه اینجا همه چی، همیشه ابره هوا
عصای پدر بزرگ، حتی مشق ِ بچه ها
خیلی ساله می باره، این بارون بند نمی آد
روزای آفتابی رو، هیشکی یادش نمی آد
آخر ِ خبر شبا، تو هوا شناسیا
همیشه جمله اینه: فردا ابره همه جا
بغض ِ این ابر ِ سیاه، آخ اگه تموم بشه
آخ اگه خورشید خانوم، دوباره قد بکشه
غزل و ترانه خیس، حرف ِ عاشقانه خیس
گونه ی ستاره خیس، قصه ی شبانه خیس
کی می آد با هم بریم؟ زیر ِ بارون بمونیم
خیس بشیم آی خیس بشیم، واسه ابرا بخونیم
مطربای دوره گرد، پنجه های بارونی
باز از آفتاب می خونن، با صدای بارونی
غزل و ترانه خیس، حرف ِ عاشقانه خیس
گونه ی ستاره خیس، قصه ی شبانه خیس
آلبوم ِ " تو"
خواننده: شهرزاد سپانلو
موسیقی: Giampiero Scuderi
کلام: سعید کریمی
جان هیچ و نفس هیچ و جسد هیچ و بقا هیچ!
ای هستی ِ تو ننگ ِ عدم! تا به کجا هیچ ؟!
(حضرت ِ بیدل)
گیری دوباره، در وَ یـل ِ نفرت
آلوده ی شب، یک دست ظلمت
هر روز بدتر، بی آسمان تر
هر گام ناکام، هر سمت غربت
خاموش و سردی، قاموس ِ دردی
گور ِ تماشا، پاییز هیات
بغض و گلایه، آیه به آیه
جرح و جنازه، رکعت به رکعت
طغیان و عصیان، میزان به میزان
ایوان ِ فریاد، مصلوب ِ لکنت
مسلول و مسدود، شطی شب اندود
محتوم و محکوم، آوار نسبت
پایان ِ کشدار، آژیر ِ هشدار
تکرار ِ پوچی، تمدید ِ رخوت
شنبه:چه سخته! یک شنبه: اخته
باقی ِ هفته، گودال ِ نکبت
مشق ِ نبودن، تمرین ِ مردن
تلقین ِ تقدیر، تقدیس ِ غفلت
ماهیتاً: هیچ، خاصیتاً: هیچ
مطرود و منسوخ، منحوس نهضت
پرسش به پرسش، تکریم ِ چندش
انبوه ِ معلول، قحطی ِ علت
مستفعلادق، شولای منطق
لمس ِ شکستن، قسمت به قسمت
پروانه گی: پر، هر چی بگی: پر
حالا فقط مرگ، در وَ یـل ِ نفرت
عادت به عادت شدن های ابدی
عادت به این که همیشه منتظری
تا بشنوی یا ببینی تیتر ِ بدی
عادت به گمراهه های راه شده
عادت به گم بودن و نابلدی
عادت به سگ دو زدن بی اجرت و مفت
عادت به تحقیر ِ حرفی یا عددی
عادت؛ چقدر این لغت تلخ است و فجیع
وقتی که توی خودت چمباته زدی
وقتی که فریاد ِ تو در خشتک ِ بغض
هی زور می آورد، شاید مددی
شاید که زیپ ِ تحمل جر بخورد
با نیشگونی، چکی، مشتی، لگدی
[ ــ عادت خبر می کند دارد! به تو چه؟!
دارد خبر هر گُهی را می خوردی!
اصلاً خودت می کنی اینجا چه غلط؟!
ــ آقا ولـَش کن! خیال ایله دِمَه دی!
آقا خیال ایله این ها جن زده اند
خیل ِ خیالات ِ مختل در جسدی ]
ــ مَشتی چقدر آسمانت کهنه شده!
محصول ِ سال ِ هزار و چند صدی؟!
مجموعه ای از تناقض های عظیم
مشق ِ کدام آرزوی در به دری؟!
دیری ست گیره شدی بر برگه ی مرگ
مسخ ِ کدام انتظار ِ بی ثمری
دستت که بسته ست و پایت تاول و زخم
بالی نداری و می خواهی بپری
ــ البته بعضی مواقع دیده شده
مانند ِ پایان ِ آثار ِ بونوئل
اما شما واقعی هستید نه فیلم
(با عرض ِ پوزش!) چنان خر مانده به گل
ــ در این موارد ادب بی فایده است
مفعولُ مفعولُ فع، اما چقدی؟!
ــ من پیشتر عرض کردم خدمتتان
عادت خبر می کند دارد به بدی!
لعنت به حافظه! به تل انبار ِ خاطرات
لعنت به ذات ِ خاطره، لعنت به ذال ِ ذات
لعنت به عقربه به تقلای رد شدن!
لعنت به مکث و ایست، به هر شکلی از ثبات
لعنت به فیلم های رمانتیک ِ یُبس و یخ
لعنت به فیلم های رمانتیک ِ چرت و هات
لعنت به واژه های دو املایی ِ چرند
لعنت به هر دو با "ت" و با "طا" به این حیاتط
لعنت به کُل ِ گله ی دیوث های شهر
این جمع ِ غالب ِ همه روزه در انبساط
لعنت به پُر شمول ترین فرض ِ ممکنه
لعنت به مایعات و بخارات و جامدات!
لعنت به شنبه های دوباره: من و جهان
لعنت به سیل ِ سگ دو زدن، میل ِ انحطاط
لعنت به متروی تهران (صبح و ظهر و عصر)
ــ خانم! بله شما که نشستید و چشمهات
سبز است و رنگ مانتوی تان فسفری و زرد
با چکمه های مشکی و شلوار ِ لی که پات
کردی و اجتماع ِ نگاه ِ مسافران
که سمت ِ خود کشیدی و آسوده توی جات
لم داده، کیف می کنی از این حضور ِ هیز!
لعنت به تو! بله! به تو و عشوه و ادات
لعنت به تو دقیقاً خانوم ِ جاذبه!
خانوم ِ میل و وسوسه (با قید ِ احتیاط)
وقتی غزل نمی غزلد، لَق ِ قافیه!
[لَق]
قِ ِ شمس ِ قیس ِ رازی و باقی ِ دوستان
و روز ِ شنبه پانزده ِ فرودین، ببین!
هیچ اتفاق ِ قابل ِ ذکری نخواهد اُفــ
ــتاد، این نشانه ی خوبی نیست، بُر بزن!
زخم! ای زخم ِ در تنم مُحرِم
نه به بهبود می رسی نه به مرگ!
تو فقط درد می کنی دائم!
برای دلتنگی های عادل فردوسی پور
لبخند بزن مرد! بر این برزخ ِ تُرد
لبخند بزن، فصل ورق خواهد خورد
وقتی همه مدیون ِ دروغ اند و سکوت
"عادل بودن" هزینه ها خواهد برد!
( سعید کریمی - بهمن ۸۷ )
قسمت ِ ما همیشه با تاخیر پخش می شه
مثل ِ برنامه های بنجل٫ دیر پخش می شه
روزا تو روزنامه ها از زندگی می خونیم
شبا تو خوابمون صدای تیر پخش می شه
تا که وجدان بعضیا پاره نشه٫ یه عمره
قصه مون بی صدا و بی تصویر پخش می شه
آقایون! معذرت می خوام٫ می خوام یه چیز بپرسم:
واسه چی واسه برفکم تفسیر پخش می شه
تو همه جای دنیا وقتی انقلاب می شه
که واسه قوم ِ گشنه٫ بوی سیر پخش می شه
چی جوری زور می زنی تا بلکه وا شه نیشت؟
موقعی که رو تار ِ صوتی ت٫ قیر پخش می شه
حضرت دزد ِ محترم٫ کارش تموم که می شه
واسه احساس ِ امنیت٫ آژیر پخش می شه
مگه تو کارای قمیشی بارون و ببینی!
خیلی وقته از آسمون شمشیر پخش می شه .
نه!
سزای تو ناسزا نیست
ترا به نام می خوانم:
دیوث!
چرا که دیوث تنها واژه نیست!
حقیقتی ست
در ابعاد ِ تو
بی هیچ اغراقی
تا همیشه
دیوث با تو معنا خواهد شد
ترا باید ستود
ای تعفن ِ مبسوط!
همه جا را وجب وجب
خوب
به گند کشیده ای
تاریخ از تو ورم کرده!
دیوث!
دیوث!
وردی که لحظه لحظه ترا به یاد می آورد
دیوث!
بی هیچ اغراقی!
سعید کریمی – مرداد 87
برگشت، نگاه کرد، هیچ نبود!
جز درد، سطور ِ درد، هیچ نبود
حجم ِ چمدان و رد ِ خاطره ها
جز وزوز ِ " برنگرد " هیچ نبود
هی شخم زد آسمان و شخم زد آه!
بر سفره ی لاجورد، هیچ نبود
یک روز بهار خواهد آ آ آ
آن سوی فصول ِ سرد، هیچ نبود
تعبیر که شد، خزان به ریشه نشست
زخمینه ی لـَخت ِ زرد،
هیچ نبود
بسیار شنید و دید و چید و چشید
در چنته ( چه زن، چه مرد ) هیچ نبود!
گفتند " بشین! خدا همین جاهاست! "
( جایی که به غیر ِ درد، هیچ نبود )
باران شد و زد به آسفالت به شهر
شهری همه تلخ و طرد،
هیچ نبود!
هر جا که گذشت٫ خاطره کاشت
برگشت،
نگاه کرد،
هیچ نبود!
سعید کریمی - تیر 87
فقط دو سه دقیقه! عالی جناب! لطفاً!
هر چند سایه هستی، به ما بتاب، لطفاً!
یک عمر گوش بودیم، فرمودی و شنیدیم
بس کن گزافه و لاف، حرف ِ حساب، لطفاً!
ما را فریب دادید، احسنت! حضرت ِ مکر!
با ما وفور ِ پرسش، با تو جواب، لطفاً!
بر کام ِ تشنه ی ما، ابر ِ دروغ بارید
تا کی سراب ِ وعده؟! یک قطره آب، لطفاً!
کابوس گستری و فانوس کُش، دریغا
بیداری ات زیان است، پاشو بخواب! لطفاً!
هر فصل، فصل ِ مرگ و هر نسل، نسل ِ بی برگ
تاریخ را گذر ده ، از این عذاب، لطفاً!
شب را سرازير مي كنند اينجا كابوس تكثير مي كنند اينجا
شب روزيان ِ شب آشيان هر روز خورشيد تكفير مي كنند اينجا
هر روزن ِ نيمه گشوده را بر نور ديوار تقدير مي كنند اينجا
بر دكههاي دروغ و داغ و درد فرياد زنجير مي كنند اينجا
ديريست تا بر سياههي تقويم پاييز تقرير مي كنند اينجا
يادي از آن ِ تو نيست، جز اكنون تاريخ تبخير مي كنند اينجا!
با اين همه دست ِ بسته و خسته بنگر چه تدبير مي كنند اينجا
اينجا كه من ايستاده ام، اينجا كابوس تكثير مي كنند، اينجا
سعيد كريمي، اسفند 86
بیدار شده بودی
و داد می زدی :
کلمه ! کلمه !
سراسیمه کتابها را می گشتی
برگهای فقیر ِ لغت نامه آزارت می داد
خودت را خواب دیده بودی ، شاید
گلدانهای گِلی را ، شاید
و شاید
آن چنار های همیشه گی را
شنبه را با آیینه اشتباه گرفته بودی
( همسایه ها نگرانت هستند )
تب نداشتی
فقط یادت رفته بود
چراغ ِ بالکن را خاموش کنی
هنوز سردت نشده بود
اما خوب می دانستی
که چیزی را دارند از تو پنهان می کنند .
همه ی زمستان از پنجره به کوچه نگاه می کردی
و به عابرانی که بی سرود می رفتند و می آمدند
من در ماشین نشسته بودم
تا بهار صبر کردم
تا به تو بگویم
خورشید دوست دارد به خانه ی ما بتابد
بغلت کرده بودم
و تو آهسته از من ساعت را پرسیده بودی
و من به تو اطمینان داده بودم که
ما هنوز وقت داریم
تو مجبور شده بودی به یادم بیاوری
ما چند موزائیک با خوشبختی فاصله داریم
چای سرد شد و ساعت سرد تر
من به ماشبن برگشتم و تو کنار ِ پنجره ایستادی
همسایه ها به مسافرت رفته بودند
با همه ی چمدان هایشان
دیوارها با خیال ِ راحت
همه ی حجم ِ اتاق را اشغال کرده بودند
تو
بیدار شده بودی
و داد می زدی :
کلمه ، کلمه
کلمه ، کلمه .
آذر هشتاد و شش
