بیدار شده بودی

و داد می زدی :

                        کلمه ! کلمه !

سراسیمه کتابها را می گشتی

برگهای فقیر ِ لغت نامه آزارت می داد

خودت را خواب دیده بودی ، شاید

               گلدانهای  گِلی را ، شاید

                                        و   شاید

آن چنار های همیشه گی را

شنبه را با آیینه اشتباه  گرفته بودی

( همسایه ها نگرانت هستند )

تب نداشتی

فقط یادت رفته بود

چراغ ِ بالکن را خاموش کنی

هنوز  سردت نشده بود

اما خوب می دانستی

که چیزی را دارند از تو پنهان می کنند .

همه ی  زمستان از پنجره به کوچه نگاه می کردی

و به عابرانی که بی سرود می رفتند و می آمدند

من در ماشین نشسته بودم

تا بهار  صبر کردم

تا به تو بگویم

خورشید دوست دارد به خانه ی ما بتابد

بغلت کرده بودم

و تو آهسته از من ساعت را پرسیده بودی

و من به تو اطمینان داده بودم که

ما هنوز  وقت داریم

تو مجبور شده بودی به یادم بیاوری

ما چند موزائیک با خوشبختی فاصله داریم

چای سرد شد و ساعت سرد تر

من به ماشبن برگشتم و تو کنار ِ پنجره ایستادی

همسایه ها به مسافرت رفته بودند

با همه ی چمدان هایشان

دیوارها با خیال  ِ راحت

همه ی حجم ِ اتاق را اشغال کرده بودند

تو

بیدار شده بودی

و داد می زدی :

                       کلمه ، کلمه

                       کلمه ، کلمه  .

                                                             آذر هشتاد و شش