چقدر آسمانت کهنه شده!

دارد خبر می کند عادت به بدی

عادت به عادت شدن های ابدی

عادت به این که همیشه منتظری

تا بشنوی یا ببینی تیتر ِ بدی

عادت به گمراهه های راه شده

عادت به گم بودن و نابلدی

عادت به سگ دو زدن بی اجرت و مفت

عادت به تحقیر ِ حرفی یا عددی

 عادت؛ چقدر این لغت تلخ است و فجیع

وقتی که توی خودت چمباته زدی

وقتی که فریاد ِ تو در خشتک ِ بغض

هی زور می آورد، شاید مددی

شاید که زیپ ِ تحمل جر بخورد

با نیشگونی، چکی، مشتی، لگدی

 

[ ــ عادت خبر می کند دارد! به تو چه؟!

دارد خبر هر گُهی را می خوردی!

اصلاً خودت می کنی اینجا چه غلط؟!

ــ آقا ولـَش کن! خیال ایله دِمَه دی!

آقا خیال ایله این ها جن زده اند

خیل ِ خیالات ِ مختل در جسدی ]

 

ــ مَشتی چقدر آسمانت کهنه شده!

محصول ِ سال ِ هزار و چند صدی؟!

مجموعه ای از تناقض های عظیم

مشق ِ کدام آرزوی در به دری؟!

دیری ست گیره شدی بر برگه ی مرگ

مسخ ِ کدام انتظار ِ بی ثمری

دستت که بسته ست و پایت تاول و زخم

بالی نداری و می خواهی بپری

 

ــ البته بعضی مواقع دیده شده

مانند ِ پایان ِ آثار ِ بونوئل

اما شما واقعی هستید نه فیلم

(با عرض ِ پوزش!) چنان خر مانده به گل

ــ در این موارد ادب بی فایده است

مفعولُ مفعولُ فع، اما چقدی؟!

ــ من پیشتر عرض کردم خدمتتان

عادت خبر می کند دارد به بدی!

بُر بزن!

لعنت به حافظه! به تل انبار ِ خاطرات

لعنت به ذات ِ خاطره، لعنت به ذال ِ ذات

لعنت به عقربه به تقلای رد شدن!

لعنت به مکث و ایست، به هر شکلی از ثبات

لعنت به فیلم های رمانتیک ِ یُبس و یخ

لعنت به فیلم های رمانتیک ِ چرت و هات

لعنت به واژه های دو املایی ِ چرند

لعنت به هر دو با "ت" و با "طا" به این حیاتط

لعنت به کُل ِ گله ی دیوث های شهر

این جمع ِ غالب ِ همه روزه در انبساط

لعنت به پُر شمول ترین فرض ِ ممکنه

لعنت به مایعات و بخارات و جامدات!

لعنت به شنبه های دوباره: من و جهان

لعنت به سیل ِ سگ دو زدن، میل ِ انحطاط

لعنت به متروی تهران (صبح و ظهر و عصر)

ــ خانم! بله شما که نشستید و چشمهات

سبز است و رنگ مانتوی تان فسفری و زرد

با چکمه های مشکی و شلوار ِ لی که پات

کردی و اجتماع ِ نگاه ِ مسافران

که سمت ِ خود کشیدی و آسوده توی جات

لم داده، کیف می کنی از این حضور ِ هیز!

لعنت به تو! بله! به تو و عشوه و ادات

لعنت به تو دقیقاً خانوم ِ جاذبه!

خانوم ِ میل و وسوسه (با قید ِ احتیاط)

وقتی غزل نمی غزلد، لَق ِ قافیه!      

[لَق]

قِ ِ شمس ِ قیس ِ رازی و باقی ِ دوستان

و روز ِ شنبه پانزده ِ فرودین، ببین!

هیچ اتفاق ِ قابل ِ ذکری نخواهد اُفــ

ــتاد، این نشانه ی خوبی نیست، بُر بزن!

 دل بنهند٫ بر کَنی! توبه کنند٫ بشکنی!

این همه خود تو می کنی٫ بی تو به سر نمی شود

بی تو اگر به سر شدی٫ زیر ِ جهان به سر شدی

باغ ِ ارم سقر شدی٫ بی تو به سر نمی شود

بی تو نه زندگی خوشم! بی تو نه مردگی خوشم!

سر ز غم ِ تو چون کشم؟! بی تو به سر نمی شود

                                                                             (مولانا)

 

ز کوی یار می آید ....