فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم که: کمتر خوراکی ای را به اندازه ی سیر دوست می دارم! و دیدن ِ سیر و نخوردنش برای من تمرین ِ سخت ِ پرهیزگاری است! منظورم هم دقیقاً سیر خام است و نه ترشی ِ سیر که خود مبحثی ست مستقل و پر طرفدار. حال آیا نباید شرمگین باشم که در اکثر ِ مغازه های سبزی ِ فروشی ِ تهران ِ سیر ِ "چینی" می فروشند و من مجبور شدم تا سیر ِ چینی بخرم! ؟ آیا خواری بیش از این؟! جا دارد که بلافاصله از دولت و وزیر ِ کشاورزی برای حمایت ِ از کشاورزان ِ چینی تقدیر کنم، مبسوط!
حضرات ِ محترم و ماورای بنفش! سیر که قطعات ِ خودرو و رایانه و هزار کوفت ِ دیگر نیست که فن آوری اش را نداشته باشیم! من زاده ی همدانم و در دیار ِ ما سیرهای به غایت مرغوبی کشت می شود و حال چه شده است و ما به چه خفت و ذلتی افتاده ایم که باید سیر ِ چینی بخوریم و کشاورز ِ هم ولایتی ِ ما دربه در ِ شهر به شود ماشین ِ قسطی بخرد تا مسافر کشی کند و خرج ِ زندگی اش را تامین کند! بی تعارف مایه ی شرمساری ست! تازه جالب تر این که بازار ِ تره بار مملو شده است، پیاز ِ ترکیه ای! جداً باید آفرین گفت! به این دقیقاً می گویند: خودکفایی و غرور ِ ملی که سیر و پیاز را هم باید وارد کنیم!
تازه امروز جناب ِ رئیس جمهور ِ من حیث المجموع محترم به 6 تن از وزیرانش ماموریت ِ ویژه داده که از تولید ِ داخلی حمایت کنند! آقا ما راضی به زحمت نیستیم! خدای ناکرده دل ِ کشاورزان ِ چینی و ترکیه ای می شکند و ما مدیون شان می شویم! بالاخره کشاورزان ِ بیکار و ورشکسته ی همدانی و دیگر ولایات ِ داخلی هم به مقدار ِ لازم خاک پیدا می کنند، ولو چینی! تا بر سر بریزند! راستی تا یادم نرفته عرض کنم بیش از یک سال است که "شلوار کردی" ِ چینی هم به بازار داخلی راه یافته است! چه شود!
