هیچ!

  

برگشت، نگاه کرد، هیچ نبود!

جز درد، سطور ِ درد، هیچ نبود

 

حجم ِ چمدان و رد ِ خاطره ها

جز وزوز ِ " برنگرد " هیچ نبود

 

هی شخم زد آسمان و شخم زد آه!

بر سفره ی لاجورد، هیچ نبود

 

یک روز بهار خواهد آ  آ  آ

آن سوی فصول ِ سرد، هیچ نبود

 

تعبیر که شد، خزان به ریشه نشست

زخمینه ی لـَخت ِ زرد،

                           

هیچ نبود

بسیار شنید و دید و چید و چشید

در چنته ( چه زن، چه مرد ) هیچ نبود!

 

گفتند " بشین! خدا همین جاهاست! "

( جایی که به غیر ِ درد، هیچ نبود )

 

باران شد و زد به آسفالت به شهر

شهری همه تلخ و طرد،

هیچ نبود!

هر جا که گذشت٫ خاطره کاشت

برگشت،

            نگاه کرد،

                          هیچ نبود!

 

                                                        سعید کریمی - تیر 87

 

  

امان از باران های همیشه گی در فیجی !

 

 

"روزگار" فی نفسه مزخرفه و شاید به همین دلیله که خیلی ها راه به راه دل شون از روزگار می گیره و فریاد سر می دن که " .. به روزگار ِ بی مروت ! "  از قدیم الایام و شاید هم قبل تر، دلایل ِ زیادی برای مزخرف بودن ِ روزگار ارائه شده و البته بعضاً هم ارائه نشده! اما طبق ِ تحقیقات ِ نامعلوم از طرف ِ آدم های نامعلوم تر، علتش بیشتر به ورق خوردن ِ تقویم و گذشت ِ زمان مربوط می شه.

 

زمان که می گذره، سن بالا می ره و آدم پیر می شه و تو روزگار ِ پیری یاد ِ جوونی می کنه. تا اینجای کار شاید خالی از اشکال باشه ولی  عجله نکنید! اون آدم که یاد ِ جوونی ش افتاده به این نتیجه می رسه که خیلی از توانایی های دوران ِ جوونی ش و نداره و ای دل ِ غافل! داری پیر می شی و خبر نداری! ( 1 )

 

یه پرانتز باز می کنم با فونت ِ بیست و چهار یعنی این شکلی: ( و نوشته م و ادامه می دم، نمی دونم این روزگار ِ لعنتی چرا سعی می کنه به شکل های مختلف و بعضاً عجیب و غریب، نام  و کارنامه ی نیک ِ آدم ها رو خراب کنه، با تقدیر و بیماری و آدم های ناجور و حسود و بدخواه و تو چند کلام: جبر ِ جغرافیایی و سیاسی و جنسیتی و ...!  دلیل ِ این اتفاق هنوز برای نگارنده روشن نشده ولی این دلیل نمی شه که ! این اتفاق هی تکرار نشه.

 

بعضی وقت ها هم پیش می آد که عوامل ِ مذکور بی خیال ِ یه آدم می شن و اون آدم با یه شهرت و محبوبیت ِ بعضاً اسطوره ای و دست نیافتنی زندگی می کنه تا این که یه روز از خواب پا می شه و نقاب به صورت می زنه ( 2 ) و به خودش می گه: هی! کسی کاری نمی کنه، خودت و عشق است! بزن هر چی ساختی رو داغون کن!  نا سلامتی مال ِ خودته! جای دوری نمی ره! و قصه از همین جا شروع می شه و ادامه پیدا می کنه می ره می ره تا جایی که نفس و نَفَس اجازه می ده.

 

بعد از تحریر:

 

اصلاً منظورم گوگوش و بازخوانی ِ کارهای قدیمی ش تو آلبوم به شکل ِ گزیده و کلیپی که براش ساخته نبود! ما یه احمد آقا بقال تو کوچه مون داشتیم ( از دو ماه پیش دیگه نداریم! ) که تو جوونی ش یه بار سوسن ِ خدا بیامرز و تو کافه از نزدیک دیده بود و اخیراً  ...

 

 

1-      علیرضا افتخاری این ترانه ی جهانبخش پازوکی رو خوند و تو نوای اساتید منتشر کرد تا مجموعه ی بازخوانی هاش و کامل کنه!

2-      والا من بی گناهم! یغما این جور گفته و ما هم این جور می گیم و هر کی پرسید، شما هم بگید: همین جوره!

 

 

  

دیر فهمی ِ فرهاد!

 

 

شیخ نورالعین واقف ِ لاهوری ( 1120- 1195 ه.ق ) از معروف ترین شاعران ِ اواخر ِ قرن ِ دوازدهم در شبه قاره است و البته در ایران نامی نا آشناست. دیوانی مشتمل بر هشتصد غزل، یک ترجیع بند، چهل و یک رباعی و یک مخمس دارد که سال 1881 در بمبئی منتشر شده و  بعدها در لاهور تجدید ِ چاپ شده است.

 

شاعری متوسط الحال است که بیشتر به سبک ِ بازگشت گرایش دارد. غزلیاتی از بزرگان ِ شعر و ادبیات ِ فارسی از مولانا و امیرخسرو گرفته تا بیدل را استقبال کرده و تا جایی که من خوانده ام! ره به جایی نبرده و کاغذ سیاه کرده و بس.

 

دیوانش پر است از تکرار مضامین ِ شعر سبک ِ عراقی و بعضاً هندی و کمتر نمونه ی تازه دیده می شود و البته نمونه های نادر هم چندان بلیغ و بدیع نیست! برای نمونه غزل ِ زیر که استقبالی ست از غزل ِ معروف ِ شیخ ِ اجل:

 

نه همین در سرم از زلف ِ تو سودایی هست

که به هر کوچه تو را سلسه در پایی هست

یوسف ِ من تو چرا شور به مصر افکندی؟

که به هر شهر ز شوق ِ تو زلیخایی هست

جان عزیز است، ولیکن چه کنم گر ندهم ؟

هر دم از جانب ِ درد ِ تو تقاضایی هست (1)

شمع ِ خاموش شود از نفس ِ من روشن

بس که در آتش ِ عشقم، دم ِ گیرایی هست! (2)

بزم ِ اغیار از او روشن و من داغم از این

که چرا شمع ِ مرا گرمی ِ بیجایی هست ؟! (3)

ای که امروز به می کنی این جور و جفا

در دلت می گذرد هیچ که فردایی هست؟! (4)

بر در ِ یار کشم جور و به جایی نروم

گر بدانم که مرا در دل ِ او جایی هست (5)

تحفه ی خار ِ ره ِ عشق من ِ سوخته را

نیست گر چشم ِ تری، آبله ی پایی هست

نتوانم که نشینم به فراغت، چه کنم؟

هم چو دل پهلوی من، وسوسه فرمایی هست

واقف این عرصه دگر بار کجا خواهی یافت؟

گریه سر کن که عجب دامن ِ صحرایی هست! (6)

 

پا نوشت ِ غزل:

1- هر چند تازه به نظر می رسد ولی خالی از بلاغت ِ سبک ِ عراقی ست.

2- جدا از این که کارکرد ِ تبلیغاتی دارد و شاعر پپسی برای خود باز کرده، حاصل ِ کار بیشتر شعبده بازی ست تا خلاقیت ِ ادبی !  

3- این مضمون هم در سبک ِ هندی به قدری دست مالی شده که بماند، نمونه ی قدیمی ِ  همشهری  ام ، باباطاهر " به درگاه ِ الهی کی روا بی ؟ گل از مو دیگری گیره گلابش " هنوز در این بین چشم گیر است.

4- در خور ِ توجه است، انصافاً

5- ادبیت ِ بیت در استفاده ی متفاوت از " جایی " است که در سبک ِ عراقی نظایر ِ فراوانی دارد و ...

6- عجب!

 

 

چند نمونه ی خواندنی از او:

 

 

بایست تیشه ای به سر ِ خود زدن نخست!

عاشق به دیر فهمی ِ فرهاد بر نخاست!

محکم پی است درد ِ تو از بس که در وفا

هرگز ز پهلوی من ناشاد بر نخاست!

 

***

گشت بیزار از جنون ِ ما پدر!

کاش از مادر نمی زادیم ما!

***

بود در زندان ِ غم یک عمر، هم شیون مرا

حق ِ بسیار است از زنجیر  بر گردن مرا

***

بیا تنها برم، ای جان ِ جان ها

که تنهایی مرا تنها گرفته ست

 

و نمونه ی جالب تر که نشان از فقر ِ مضمون دارد و ورشکسته گی ِ ذهنی!

 

تا چه دید آن فرشته خو از من ؟!

که مرا سگ خطاب کرد و گذشت!

من سگ ِ آن فرشته خو، واقف

که ز من اجتناب کرد و گذشت!

 

 

برای اطلاعات ِ بیشتر نگاه کنید به:

گزیده ای از غزلیات ِ واقف ِ لاهوری، تدوین: عبدالرضا موسوی، انتشارات امیرکبیر، 1378 

 

 

جعفر ِ هدایت

 

 

 

در خاطرات ِ هاشمی رفسنجانی ، مربوط به سه شنبه 18 تیر 1364 آمده است:

 

" آقای ابوالقاسم سرحدی زاده آمد و برای رفع ِ توقیف از روزنامه ی صبح ِآزادگان کمک خواست، این روزنامه را به خاطر ِ نداشتن ِ پروانه ی انتشار تعطیل کرده اند "

 

پانوشت :

 

روزنامه ی صبح ِ آزادگان به همراه ِ روزنامه های اطلاعات و کیهان و جمهوری اسلامی، یکی از چهار روزنامه ی بزرگ و کثیر الانتشار ِ کشور [ در آن سال ها ]  بود. این روزنامه از طرف ِ دادستانی ِ عمومی ِ تهران به دلیل ِ نداشتن ِ پروانه ی انتشار تعطیل شد. [ البته ] سه روزنامه ی دیگر هم پروانه ی انتشار نداشتند! …………. نیروهای چپ ِ کشور تلاش ِ وسیعی را برای انتشار ِ مجدد ِ  این روزنامه به کار بستند اما در نهایت موفق نشدند! ……………..   آقای خاتمی ( وزیر ِ وقت ِ فرهنگ و ارشاد ) در چند سرمقاله ی پیاپی در روزنامه ی کیهان ـــ که در آن سال ها با مدیریت ِ او منتشر می شد ـــ به توقیف ِ صبح ِ آزادگان اعتراض کرد. آقای میرحسین ِ موسوی ( نخست وزیر) نیز خواستار ِ رفع ِ توقیف ِ این روزنامه شد.  

 

منبع: شهروند ِ امروز، شماره ی 51 ، 2 تیر 87

 

 

به 7/78 % مقدسات سوگند که نمی خواستم  از این جور مطالب  که شائبه ی سیاسی دارند تو وبلاگم بذارم ولی چه می شود کرد؟!  جوانی و جاهلی از یک طرف و بامزه بودن ِ مطلب از طرف ِ  دیگر توبه ام را شکستند و خُرد ِ خاک شیر کردند و چنین شد که می بینید!

 

افاداتِ حقیر:

روزنامه ای به دلایلی معلوم و نا معلوم توقیف می شود، نخست وزیر، رئیس ِ مجلس و وزیر ِ فرهنگ با این اتفاق مخالف اند و خواستار ِ رفع ِ توقیف  از آن  روزنامه اند، ولی چنین نمی شود! این اتفاق مختص به کدام کشور است؟! البته که مملکت ِ گل و بلبل با احترامات ِ فائقه!

 

بیت ِ روز:

 

در این شب ِ سیاهم، گم گشت راه ِ مقصود

از گوشه ای برون آ، ای کوکب ِ هدایت

 

توضیح بعد از تحریر: بنده از جانب ِ حافظ ِ خدا بیامرز ، هر گونه نسبتی بین ِ کوکب ِ هدایت ِ مذکور و صادق ِ هدایت را تکذیب می کنم و اعلام می دارم که جدا از این موضوع ، شاعر هیج سوء نظری نسبت به کوکب خانم ِ هدایت ندارد و بیت ِ مذکور خدشه ای بر امنیت ِ روانی ِ جامعه وارد نمی کند.  حتی برای رفع ِ سوء تفاهم پیشنهاد می کنم این بیت را زین پس! به شکل ِ زیر بخوانید:

 

در این شب ِ سیاهم، گم گشت راه ِ مقصود

از گوشه ای برون آ، ای جعفر ِ هدایت

 

و حتی برای این که به قزوینی بودن متهم نشویم، بخوانیم:

 

در این شب ِ سیاهم، گم گشت راه ِ مقصود

از گوشه ای برون آ، ای بسته ی هدایت

 

تا با بسته های مختلفی که این روزها در عرصه های مختلف عرضه می شود، هم گام شود.