برج ِ یک به شکل ِ احمقانه ای طبیعی به نظر می رسید!

برج ِ سه بوی پاییز می داد!

برج ِ شش حدس زدم سال تموم نمی شه!

برج ِ هشت حدسم قریب به یقین شد که امسال٫ سالی نیست که تموم بشه!

برج ِ نه با اطمینان داد زدم که این سال قرار نیست تموم بشه!

برج ِ ده به شکل ِ مرموزی نظریه م و تایید کرد!

برج ِ یازده با لبخندی احمقانه بهم ثابت کرد که یقینم بی دلیل نیست!

برج ِ دوازده طوری شروع شد که انگار قراره تا ابدیت طول بکشه!

وسط ِ برج ِ دوازده٫ می شد زمختی ِ ابدیت رو حس کرد!

آخرای برج ِ دوازده خبر دادند که سال قراره تموم شه!

حدود ِ پنجاه و پنج ساعت دیگه احتمالا فاتحه ی سال ِ ۸۶ خونده ست!

.

.

.

شــــــــــــاید که آینده

                           از آن ِ ما!

همراه شو عزيز

همراه شو عزيز

تنها نمان به درد

كاين درد ِ مشترك، هرگز جدا جدا

                                       درمان نمي شود

دشوار  ِ زندگي،‌ هرگز براي ما

بي رزم  ِ مشترك،  آسان نمي شود

تنها نمان به درد

همراه شو عزيز

همراه شو عزيز . . .

شعر و آهنگ: پرويز مشكاتيان

خواننده: محمدرضا شجريان

تنها يه اتفاق اين روزا من و خوشحال مي‌كنه،‌ يه اتفاق كه ساده هست و ساده نيست! هر روز صبح تو كِش و غوص ِ بيدار شدن،‌ متوجه ‌ِ يه خبر  ِ خوشحال كننده مي شم:

تقويم يه روز جلوتر رفته و يه روز به بيست و نه  ِ اسفند ‌ِ لعنتي نزديك‌تر شدم!

براي چندمين سال  ِ متوالي فقط به تموم شدن  ِ سال فكر مي‌كنم،‌ همين! بعضي شبا كابوس مي‌بينم كه فردا شده و من سر‌ ِ‌ كارم رفتم و بر فرض با اين كه منطقا دوشنبه سيزدهمه،‌ ولي همه دارند مي گن: يكشنبه دوازدهمه و من روزنامه‌ي دوشنبه رو و تو دستم گرفتم و به همه نشون مي دم، با اين حال‌ همه مي گن: نه! امروز يكشنبه است! اسم ِ اين كابوس ها رو گذاشتم: كابوس هاي لعنتي  ِ اسفندي. رقت‌بار‌ترين اتفاق وقتيه كه مي‌بينم برگشتم به مهر يا آذر 86 و دارم داد مي‌زنم: من اين راه ِ لعنتي و يه بار رفتم،‌ هيچي توش نيست، اين چه شوخي  ِ مسخره ايه!؟‌

***

ببال اي توهم، بناز اي تخيل

كه هستي گمان دارد و نيستم من!

                                 "مولانا بيدل"  

چرا وقتی تو کنار آدمی، هیچ چیز مطمئنی وجود ندارد؟!!

                                           ساموئل بکت – در انتظار گودو

خیلی طول نمی کشه، قبل از سطر ِ دوم متوجه می شی که یه چیز داره لنگ می زنه، یه چیز سر ِ جاش نیست، حس می کنی که اصطلاحاً اوضاع طبیعی نیست، اولین بار که این اصطلاح مسخره می افته تو کله ت، همه چیز به هم می ریزه، به همه چیز مشکوک می شی، بی هیچ دلیل ِ موجهی. با این که یقین داری یه چیزی غیر ِ طبیعیه با این حال نمی دونی چی؟! حتا نمی دونی کجا و چی جوری باید دنبالش بگردی. فقط حس می کنی که طبیعی نیست و احتمالاً تو خوابت داد می زنی که نه! نباید این جوری باشه، یه چیزی سر ِ جاش نیست! اما از خواب می پَری و می بینی که تنهایی محاطت کرده، همین و بس! به خواب یا بیداری ت ادامه می دی، با یه شکی که منگنه شده به ذهنت، اوضاع طبیعی نیست.

روزا فله ای میگذرن و رد می شن و تو به نشونه های بیشتری برای اثبات ِ نظریه ی احمقانه ت می رسی و سرآخر می ری سر ِ برهان ِ خُلف و این قضیه ی ساده که: اگه همه چی طبیعیه و سر ِ جاشه، پس چرا تو همه چی و غیر ِ طبیعی حس می کنی؟! پس حتمن یه چیزی هست، اما چه چیزی؟ اذیت می شی و سعی می کنی شبا دیرتر بخوابی و روزا زودتر پاشی و بزنی تو دل ِ شهری که هیچ راه ِ حلی واسه تو نداره.

چند وقت بعد به خودت می آی و می بینی که تو وضعیت ِ عجیبی گیر کردی که نمی دونی اسمش و چی بذاری. حتا با خودت کلنجار می ری که اوضاع مثل ِ همیشه ست و طبیعیه. اما تو مفهوم ِ طبیعی بودن گیر می کنی. دوباره همون شک ِ قدیمی: اگه همه چی سر ِ جاشه، پس چرا تو نمی تونی باهاش کنار بیای و هنوز تو خوابات بوی مرموز ِ غیر ِ طبیعی بودن ِ اوضاع می پیچه و جدولای نیمه کاره ی وسط ِ روز هم موضوع رو بیشتر پیچیده می کنن؟! مطمئن می شی که درست فکر می کنی و یه جای کار می لنگه!

تا کی می تونی ادامه بدی؟ تا وقتی که خودت می شی تاریخ ِ خودت. کهنه می شی، رویاهات تارعنکبوت می بندند و صدات بوی نا می ده. اونوقته که به واکاوی ِ گذشته ت مشغول بشی و اساسن دست به شناخت شناسی ِ شک ِ قدیمی ت بزنی که: مگه اوضاعی جز این که تجربه کردی می تونه وجود داشته باشه؟ چرا به یه قانون ِ همیشه گی شک کردی؟ قانونی که حالا خود ِ تو هم با اون تعریف می شی؟! اساسن مگه طبیعی تر از این هم ممکنه؟

بعدش احتمالن پا می شی می ری یه کتابخونه ی درب و داغون و یه رمان و تصادفی انتخاب می کنی و امانت می گیری و می چسبی به نیمکت ِ خسته ی کتابخونه تا از مطالعه لذت ببری. پیش از این سطر، مفهومی برای لذت تو ذهنت شکل نگرفته بود، پس سعی می کنی که بفهمی کی می تونی ادعا کنی که داری لذت می بری. متاسفانه به نتیجه نمی رسی. وقتی تنها یک شکل از حیات رو تجربه کرده باشی، هر مفهومی می تونی براش انتخاب کنی بی این که اون مفهوم اصالت داشته باشه. اینجاست که اذیت می شی و بی که بدونی لذت بُردی یا نه از کتابخونه می زنی بیرون و قصد می کنی که از این به بعد، همه چی رو طبیعی فرض کنی. شب کابوس می بینی که مفهوم طبیعی بودن، دست گذاشته رو گلوت و داره خفه ت می کنه، نمی تونی داد بزنی و صدات و قورت می دی و سعی می کنی همه چیز و طبیعی جلوه بدی و تو همون حال ته ِ ذهنت یکی داره گاری ش و هُل می ده و داد می زنه: اینجا هیچ چیز ِ طبیعی ای وجود نداره!

آنكه عالم مست ِ گفتش آمدی

"كلمينی يا حميرا" می زدی!  

                                       (مثنوی معنوی)

......

                                                  (دیوان کبیر)